نگرانی بخشی از زندگی است. طبیعی است که نگران چیزهای استرس زا در زندگی خود باشیم. اما وقتی این نگرانی تهاجمی و پایدار می شود چه اتفاقی می افتد؟ برای افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر (Generalized Anxiety Disorder)، نگرانی می تواند زندگی آنها را تحت الشعاع قرار دهد، بیش از حد و اغراق آمیز شود.
یک فرد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر به سادگی نگرانی های منطقی مبتنی بر خطر واقعی ندارد – آنها بدون توجه به عوامل استرس زا خارجی نگران هستند، سطح خطر درک شده را اغراق می کنند و نمی توانند نگرانی را توجیه کنند.
اختلال اضطراب منتشر چیست؟
اختلال اضطراب منتشر (اختلال اضطراب فراگیر) یک بیماری روانی رایج است که با نگرانی بیش از حد و مزمن مشخص می شود که در توانایی فرد برای عملکرد طبیعی اختلال ایجاد می کند.
تخمین زده می شود که حدود 6.8 میلیون بزرگسال – یا 3.1٪ از جمعیت ایالات متحده – در هر سال تحت تأثیر قرار می گیرند.
افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر یک ترس متمرکز از طبیعت خاص، مانند فوبیا ندارند، بلکه اضطراب آنها به طور مکرر از چیزی به چیز دیگر تغییر می کند.
به عنوان مثال، شخصی بدون اختلال اضطراب فراگیر ممکن است متوجه شود که یکی از دوستان به متن او پاسخ نداده است و یادداشتی ذهنی برای پیگیری او بنویسد. ممکن است فردی مبتلا به اختلال اضطراب منتشر این متن بی پاسخ را ببیند و دوست خود را در اثر تصادف زخمی یا حتی مرده تصویر کند. آنها ممکن است تعجب کنند که آیا دوستشان با آنها عصبانی است یا نمی خواهد دوستی آنها را ادامه دهد. آنها به احتمال زیاد تلفن خود را به طور مداوم چک می کنند و دوباره چک می کنند تا زمانی که آن دوست به متن پاسخ دهد.
اغلب اوقات، یک فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر آگاه است که ترس او غیرمنطقی یا نامتناسب با موقعیت است، اما نمی تواند نگرانی را خاموش کند. از آنجا که اضطراب مبتنی بر واقعیت نیست، مقابله با آن با منطق یا اطمینان کافی برای فرونشاندن آن نیست.
آیا نگرانی من طبیعی است؟
یک فرد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر ممکن است نگران همان چیزهایی باشد که افراد بدون اختلال اضطراب فراگیر نگران هستند، اما نگرانی های آنها پایدار، کنترل آن دشوار است، با علائم فیزیکی همراه است و باعث ناراحتی و اختلال قابل توجهی در زندگی آنها می شود.
به طور متناقض، برای بسیاری از افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر، احساس نگرانی سازنده است. اگرچه آنها معمولاً آن را به عنوان تفکر جادویی می شناسند، اما افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر می توانند احساس نگرانی کنند که از اتفاقات بد جلوگیری می کند و اگر نگران آن نباشند، ترس هایشان به حقیقت می پیوندد.
اختلال اضطراب فراگیر از نظر روحی و جسمی خسته کننده است. تقریباً بر هر جنبه ای از زندگی یک فرد تأثیر می گذارد و می تواند بسیار طاقت فرسا باشد.
آشنایی با انواع مختلف اختلالات اضطرابی
علائم اختلال اضطراب منتشر
برای برآوردن معیارهای DSM-5 برای اختلال اضطراب فراگیر ، موارد زیر باید رعایت شود:
- اضطراب و نگرانی بیش از حد در مورد تعدادی از فعالیت ها یا رویدادها، که در روزهای بیش از حداقل به مدت 6 ماه رخ می دهد.
- مشکل در کنترل نگرانی شما
- سه (یا بیشتر) از شش علامت زیر (یک یا چند مورد برای کودکان)، با حداقل برخی از علائم برای روزها بیش از 6 ماه گذشته وجود داشته است:
- بی قراری، احساس سرگیجه یا بی قراری
- خستگی زودرس
- مشکل در تمرکز یا خالی شدن ذهن
- تحریک پذیری
- تنش عضلانی
- اختلال خواب (مشکل در به خواب رفتن یا ماندن در خواب، یا خواب بی قرار و ناراضی)
- ناراحتی یا اختلال قابل توجه در عملکرد اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه های مهم عملکرد، ناشی از نگرانی یا اضطراب
- علائم ناشی از یک ماده (به عنوان مثال، یک داروی سوء مصرف، یک دارو) یا یک بیماری پزشکی دیگر (مانند پرکاری تیروئید) نیست.
- علائم با یک بیماری یا اختلال روانی دیگر بهتر توضیح داده نمی شوند
برخی دیگر از علائم اختلال اضطراب منتشر عبارتند از:
- عصبی بودن یا تحریک پذیری
- احساس خطر قریب الوقوع، وحشت یا عذاب
- افزایش ضربان قلب
- هایپرونتیلاسیون (تنفس سریع)
- تعریق
- لرزیدن
- احساس ضعف یا خستگی
- مشکلات گوارشی (GI).
- سردرد و سایر دردهای غیر قابل توضیح
توجه به تفاوتهای بین نگرانی معمولی با نگرانی بینظم ناشی از اختلال اضطراب منتشر مهم است.
| چگونه اختلال اضطراب منتشر با “نگرانی عادی” متفاوت به نظر می رسد؟ | |
| “نگرانی عادی” | اختلال اضطراب منتشر |
| مانعی در انجام مسئولیت ها یا عملکرد روزانه ایجاد نمی کند. | به طور قابل توجهی در عملکرد، از جمله روابط، شغل و فعالیت ها تداخل دارد. |
| شما می توانید نگرانی خود را کنترل کنید. | شما نمی توانید نگرانی خود را کنترل کنید. |
| نگرانی ها ناخوشایند هستند، اما به طور قابل توجهی ناراحت کننده نیستند. | نگرانی های شما بسیار ناراحت کننده است و باعث ناراحتی شدید می شود. |
| نگرانی های شما واقع بینانه و محدود به تعداد کمی از نگرانی های خاص است. | نگرانی شما به طیف گسترده ای از چیزها گسترش می یابد، و شما تمایل دارید روی بدترین سناریوها تمرکز کنید. |
| نگرانی های شما برای مدت کوتاهی دوام می آورد. | حداقل شش ماه است که تقریبا هر روز نگران بوده اید. |
محرک های اضطراب جهانی نیستند
هم کودکان و هم بزرگسالان می توانند نگرانی بیش از حد در مورد هر حوزه، فعالیت یا مفهومی را تجربه کنند – یا ممکن است احساس اضطرابی را تجربه کنند که به چیز خاصی وابسته نیست. این محرکها نیز نباید منطقی باشند یا برای افراد دیگر منطقی باشند.
افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر ممکن است رفتارهایی را برای کنترل نگرانی بیش از حد خود انجام دهند، مانند:
- اجتناب از اخبار در تلویزیون، آنلاین یا روزنامه ها
- محدود کردن یا نادیده گرفتن مشارکت در فعالیت هایی که باعث نگرانی آنها می شود
- به دنبال اطمینان یا تایید بیش از حد (به ویژه در کودکان).
- برنامه ریزی یا آمادگی بیش از حد
- «تمرین» یا بازپخش سناریوها در ذهنشان
چگونه لالی انتخابی بر بزرگسالان تأثیر می گذارد
تشخیص اختلال اضطراب منتشر
اختلال اضطراب منتشر اغلب توسط پزشکان خانواده و ارائه دهندگان مراقبت های اولیه تشخیص داده می شود تا توسط روانپزشکان.
برای تعیین تشخیص اختلال اضطراب منتشر، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است:
- یک معاینه فیزیکی انجام دهید تا علائمی که اضطراب شما ممکن است با داروها یا یک بیماری زمینهای مرتبط باشد را جستجو کنید.
- در صورت مشکوک بودن به بیماری دیگری، آزمایش خون، آزمایش ادرار یا آزمایشات دیگر را سفارش دهید
- سوالات مفصلی در مورد علائم و سابقه پزشکی خود بپرسید
- از پرسشنامه های روانشناختی برای کمک به تعیین تشخیص استفاده کنید
- از معیارهای فهرست شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5)، منتشر شده توسط انجمن روانپزشکی آمریکا استفاده کنید.
آیا این اختلال اضطراب منتشر است یا چیز دیگری؟
اختلال اضطراب فراگیر می تواند شبیه سایر اختلالات روانپزشکی باشد و بالعکس. همچنین، اختلال اضطراب منتشر اغلب همزمان با سایر اختلالات روانپزشکی رخ می دهد (به این بیماری همبودی می گویند ). دریافت یک تشخیص جامع برای ایجاد یک برنامه درمانی که نیازهای منحصر به فرد شما را برطرف می کند، مهم است.
علل اختلال اضطراب منتشر
دانشمندان هنوز از علل خاص اختلال اضطراب منتشر مطمئن نیستند، اما معتقدند که از ترکیبی از عوامل بیولوژیکی و محیطی ناشی می شود. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- تفاوت در شیمی مغز و عملکرد
- ژنتیک
- تفاوت در نحوه درک تهدیدها
- رشد و شخصیت
عوامل خطر اختلال اضطراب منتشر
- جنسیت: زنان بیشتر از مردان به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا می شوند.
- سن: اختلال اضطراب منتشر می تواند در هر زمانی ایجاد شود ، اما این خطر بین دوران کودکی و میانسالی با میانگین سنی 30 سال بیشتر است.
- شخصیت: کسانی که ترسو هستند، دارای عاطفه منفی و اجتناب از آسیب هستند ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به اختلال اضطراب منتشر باشند.
- ژنتیک: به نظر میرسد اختلال اضطراب منتشر در خانوادهها دیده میشود و تصور میشود که یک سوم خطر اختلال اضطراب منتشر به دلیل ژنتیک باشد.
- تجارب: سابقه تغییرات مهم زندگی، تجربیات آسیب زا یا منفی در دوران کودکی، یا یک رویداد آسیب زا یا منفی اخیر ممکن است خطر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر را افزایش دهد. بیماری های مزمن پزشکی یا سایر اختلالات سلامت روان نیز ممکن است خطر را افزایش دهند.
درمان اختلال اضطراب منتشر
مانند هر اختلال روانپزشکی، یافتن یک درمان موفق برای اختلال اضطراب منتشر ممکن است به آزمون و خطا نیاز داشته باشد. آنچه برای یک فرد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر موثر است ممکن است مانند درمان دیگری برای فرد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر موثر نباشد. اگر اولین درمانی که امتحان میکنید موفقیتآمیز نبود یا عوارض جانبی داشت که نمیتوانید آن را تحمل کنید، تصور نکنید که اختلال اضطراب فراگیر شما غیرقابل درمان است – با نگرانیهای خود به ارائهدهنده مراقبتهای بهداشتی خود مراجعه کنید و با هم همکاری کنید تا یک طرح جدید را امتحان کنید.
اختلال اضطراب منتشر در درجه اول با درمان، دارو یا ترکیبی از هر دو درمان می شود.
روان درمانی
رایج ترین شکل درمانی مورد استفاده برای درمان اختلال اضطراب منتشر، درمان شناختی رفتاری (CBT) است. CBT به تجزیه و تحلیل نحوه تفکر ما برای تشخیص و اصلاح تحریف ها کمک می کند. با استفاده از CBT، افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر می توانند فرآیندهای تفکر خودکار خود را که منجر به اضطراب می شود تغییر دهند و روش های فکری سالم تری را جایگزین آنها کنند.
پنج جزء CBT برای اضطراب عبارتند از:
- آموزش: قبل از آموزش مجدد فرآیندهای تفکر، مهم است که هم نحوه عملکرد اضطراب و هم نحوه عملکرد فرآیند CBT را یاد بگیرید. در این مرحله، شما بر درک درستی از اختلال اضطراب منتشر و چگونگی تأثیر آن بر تفکر و رفتارتان تمرکز خواهید کرد. همچنین یاد خواهید گرفت که از درمان CBT چه انتظاری دارید.
- نظارت: به شما راه هایی برای نظارت بر اضطراب آموزش داده می شود. چه چیزی باعث آن می شود؟ نگران چه چیزهای خاصی هستید؟ اپیزودهای شما چقدر شدید هستند و چقدر طول می کشند؟ نظارت بر اضطراب به شما یک دید کلی از آنچه اختلال اضطراب فراگیر برای شما به نظر می رسد می دهد. آگاهی از نحوه تجلی اضطراب و محرک های آن به شما کمک می کند تا راه هایی را برای تغییر آن اعمال کنید. ممکن است برای این بخش از درمان، یادداشت روزانه داشته باشید.
- راهبردهای کنترل فیزیکی: اضطراب پاسخ «جنگ یا گریز» را برمی انگیزد. در این مرحله از CBT، تکنیک های مبارزه با این برانگیختگی بیش از حد فیزیکی را یاد خواهید گرفت.
- استراتژیهای کنترل شناختی: اینجاست که «تفکر درباره تفکر» وارد میشود. این استراتژیها به شما کمک میکنند تا الگوهای تفکری را که به اختلال اضطراب منتشر کمک میکنند، بهطور واقعبینانه بررسی و ارزیابی کنید، و آنها را برای بهرهوری بیشتر تغییر دهید. به چالش کشیدن این افکار منفی به کاهش اضطراب شما کمک می کند.
- راهبردهای رفتاری: اجتناب یک واکنش رایج به اضطراب است، اما معمولاً یک واکنش سازنده نیست. این مرحله به جای اجتناب از چیزهایی که شما را مضطرب می کند، بر یادگیری مقابله با اضطراب و رویارویی با ترس های خود متمرکز است.
دارو
داروهای تجویز شده برای اختلال اضطراب منتشر اغلب همان داروهایی هستند که برای سایر بیماری های روانی یا بیماریهای جسمی تجویز می شوند.
مراقب تعاملات باشید
داروهایی که برای درمان اضطراب استفاده می شوند، در صورت مصرف با برخی از داروها، می توانند اثرات منفی داشته باشند. این شامل برخی از درمان های گیاهی و “طبیعی” است. همیشه به ارائهدهنده مراقبتهای بهداشتی و داروساز خود بگویید که چه داروهای دیگری مصرف میکنید چه با نسخه یا نه.
این داروها همچنین می توانند با الکل تداخل داشته باشند. با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یا داروساز خود در مورد بی خطر بودن یا نبودن نوشیدن الکل در حین مصرف دارو مشورت کنید.
داروهای ضد افسردگی
این داروها بر روی انتقال دهنده های عصبی درگیر در بسیاری از مناطق مغز که بر اضطراب، خلق و خو و برانگیختگی تأثیر می گذارند، تأثیر می گذارند.
مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) که برای اضطراب تجویز می شوند عبارتند از:
مهارکننده های بازجذب سروتونین- نوراپی نفرین (SNRIs) نیز ممکن است تجویز شوند. آنها عبارتند از:
گاهی اوقات یک داروی ضد افسردگی برای علائم اختلال اضطراب منتشر خوب عمل می کند اما عوارض جانبی دارد. عوارض جانبی رایج داروهای ضد افسردگی ممکن است شامل موارد زیر باشد، اما محدود به موارد زیر نیست:
- مشکلات جنسی
- خواب آلودگی
- بیخوابی
- مشکلات گوارشی
بوسپیرون
بوسپیرون (BuSpar) یک داروی ضد اضطراب است که با مکانیسمی متفاوت از SSRI ها و SNRI ها عمل می کند.
این دارو مقداری زمان و تنظیم دوز نیاز دارد تا تأثیر کند.
برخی از عوارض جانبی رایج بوسپیرون عبارتند از:
- حالت تهوع
- سردرد
- تغییرات در رویاها
- احساس سرگیجه داشتن
- خواب آلودگی
- سبکی سر
داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای
برخی از افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر دریافتند که داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای بهتر از سایر داروها برای آنها موثر است.
این داروها ممکن است تجویز شوند:
- ایمی پرامین
- نورتریپتیلین
- دزیپرامین
- کلومیپرامین
برای برخی افراد، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای دارای عوارض جانبی ناخوشایندی مانند:
- سرگیجه
- یبوست
- تاری دید
- مشکل در ادرار کردن
هرگز به روش”بوقلمون سرد” داروهایتان را به یکباره قطع نکنید.
بسیاری از داروهایی که برای درمان بیماری های روانی استفاده می شوند، از جمله داروهای اختلال اضطراب فراگیر، در صورت قطع ناگهانی می توانند عوارض جانبی داشته باشند. برخی از این عوارض جانبی می توانند جدی باشند. همیشه قبل از قطع دارو با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مشورت کنید. ارائهدهنده شما میتواند به شما کمک کند تا برنامهای برای کاهش سرعت ایجاد کنید.
با گذشت زمان، اضطراب عمومی با افزایش خطر ابتلا یا بدتر شدن موارد زیر همراه است:
- مشکلات گوارشی یا روده، مانند سندرم روده تحریک پذیر یا زخم معده
- سردرد و میگرن
- درد مزمن
- مشکلات خواب و بی خوابی
- مسائل مربوط به سلامت قلب
اختلال اضطراب منتشر اغلب در کنار سایر بیماری های روانی رخ می دهد ، از جمله:
- فوبیاها
- اختلال هراس
- اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)
- اختلال وسواس اجباری (OCD)
- افسردگی
- افکار خودکشی
- سوء مصرف مواد
این اختلالات همزمان می تواند درمان را دشوارتر کند، اما غیرممکن نیست.
موفقیت درمان در افراد مختلف متفاوت است و رواندرمانی و دارو ممکن است مدتی طول بکشد تا موثر واقع شوند. اگر فوراً متوجه بهبودی نشدید، کمی به آن زمان بدهید. ارائهدهنده مراقبتهای بهداشتی میتواند به شما ایده دهد که چه مدت باید قبل از امتحان چیز دیگری صبر کنید. ارائهدهنده شما احتمالاً از شما میخواهد که وقتی داروی جدیدی را شروع میکنید تا زمانی که به نوع و دوزی که برای شما مناسب است برسید، برای پیگیری منظم مراجعه کنید.
اگر هر زمانی احساس کردید که درمانهای شما دیگر به اندازه کافی مؤثر نیستند، با ارائهدهنده مراقبتهای بهداشتی خود صحبت کنید تا ببینید آیا میتوان تنظیماتی را انجام داد.
مقابله با اختلال اضطراب منتشر
در حالی که درمان هایی مانند درمان و/یا دارو اغلب برای مدیریت اختلال اضطراب منتشر مورد نیاز است، تغییراتی در سبک زندگی وجود دارد که می توانید برای کمک به کاهش بخشی از اضطراب و حمایت از برنامه درمانی خود ایجاد کنید.
- با دیگران ارتباط برقرار کنید: با دوستان تماس بگیرید یا به یک گروه پشتیبانی بپیوندید. داشتن همراهی و حمایت دیگران می تواند اضطراب را کاهش دهد.
- یاد بگیرید چگونه خود را آرام کنید: هنگامی که در یک لحظه اضطراب شدید هستید، درگیر کردن حواس می تواند به شما کمک کند. این حواس شامل نگاه، گوش دادن، بویایی، چشایی، لامسه و حرکت است.
- تکنیک های آرامش: تمرین چیزهایی مانند تنفس عمیق، آرام سازی پیشرونده عضلانی و مدیتیشن. به مبارزه با پاسخ های فیزیکی بدن شما به اضطراب کمک می کند.
- عادات بدنی سالم: غذاهای سالم بخورید، به اندازه کافی بخوابید و از موادی که ممکن است اضطراب شما را تشدید کنند اجتناب کنید یا محدود کنید.
- سازماندهی کنید: زودتر به دنبال کمک باشید، یک دفترچه یادداشت یا دفتر خاطرات داشته باشید و نیازهای خود را اولویت بندی کنید.
سخن پایانی
زندگی با اختلال اضطراب منتشر می تواند دشوار و ترسناک باشد. اگر اثرات اختلال اضطراب فراگیر را احساس می کنید، فوراً به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مراجعه کنید. در حالی که یافتن درمان مناسب ممکن است کمی کار و آزمایش با کمک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما نیاز داشته باشد، اختلال اضطراب منتشر را می توان مدیریت کرد و زندگی بدون اضطراب بیش از حد و مزاحم امکان پذیر است.