اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

علائم اختلال شخصیت مرزی گیج کننده، خسته کننده و درک آن برای عزیزان سخت است. این امر به ویژه در مورد والدین یا مراقبانی که با نوجوانانی که به  اختلال شخصیت مرزی  (BPD) مبتلا هستند، صادق است.

در حالی که ما اطلاعات زیادی در مورد اینکه  علائم شخصیت مرزی  در بزرگسالان چگونه به نظر می رسند، می دانیم، در مورد چگونگی بروز این اختلال در نوجوانان بسیار کمتر می دانیم. در واقع، هنوز در مورد اینکه آیا تشخیص اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان مناسب است یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد. بسیاری از کارشناسان استدلال می کنند که نوجوانان می توانند اختلال شخصیت مرزی داشته باشند. لذا اختلال شخصیت مرزی نوجوانان اکنون به عنوان یک تشخیص رسمی شناخته شده است.

در یک نگاه

والدین اغلب در مورد شخصیت مرزی در نوجوانان سؤالاتی دارند. برخی نگران هستند که نوجوانشان علائم اختلال شخصیت مرزی (BPD) مانند نوسانات شدید و مکرر خلقی ، رفتارهای تکانشی ، آسیب به خود ، یا مشکلات در روابط را نشان دهد. دیگران خود اختلال شخصیت مرزی دارند و نگران هستند که فرزندانشان نیز به این اختلال مبتلا شوند. به مطالعه ادامه دهید تا در مورد چگونگی اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان، از جمله علائم، شیوع و درمان بیشتر بدانید.

اختلال شخصیت مرزی چیست؟

اختلال شخصیت مرزی یک وضعیت جدی سلامت روان است. با بی ثباتی در روابط، خلق، تصور از خود و رفتار مشخص می شود.

بسیاری از کارشناسان استدلال کرده‌اند که شخصیت مرزی نباید در افراد کمتر از 18 سال تشخیص داده شود، زیرا از نظر فنی، شخصیت آنها هنوز به طور کامل شکل نگرفته است. با این حال، در جدیدترین ویرایش ” دستورالعمل تشخیصی و آماری اختلالات روانی ” (DSM-5)، مقرراتی وجود دارد که امکان تشخیص شخصیت مرزی را قبل از 18 سالگی فراهم می کند.

در حالی که این ماده از نظر فنی تشخیص اختلال شخصیت مرزی را در کودکان زیر 13 سال اجازه می دهد، این بسیار نادر است.

علائم اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

در حالی که علائم اختلال شخصیت مرزی همانطور که در معیارهای تشخیصی رسمی DSM-5 ذکر شده است برای نوجوانان و بزرگسالان تفاوتی ندارد، برخی از کارشناسان پیشنهاد کرده‌اند که در علائم اختلال شخصیت مرزی نوجوانان تفاوت هایی وجود دارد.

علائم اختلال شخصیت مرزی عبارتند از:

علائمی مانند بی ثباتی در روابط بین فردی، رفتار تکانشی، پوچی مزمن و احساس ناپایدار خود ممکن است در نوجوانان متفاوت به نظر برسد. همچنین ممکن است گاهی اوقات تشخیص علائم اختلال شخصیت مرزی و چالش های عادی نوجوانان دشوار باشد.

تشخیص اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

به منظور تشخیص اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان، پزشکان و روانپزشکان نه تنها به رفتار افراد، بلکه به انگیزه های آنها برای این رفتارها نیز توجه می کنند. برای مثال، درگیر شدن در مصرف مواد لزوماً نشانه ای نیست که فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است. با این حال، اگر آنها برای اجتناب از مشکلات یا احساسات، یا مدیریت احساسات دست به چنین رفتاری بزنند، ممکن است نشانه ای از این وضعیت در نظر گرفته شود.

تحقیقات نشان می دهد که کودکان 11 ساله می توانند رفتارها و انگیزه های خود را به اندازه کافی برای تشخیص دقیق توصیف کنند.

پیش آگهی اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

برای بزرگسالان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ، علائم این بیماری معمولاً با افزایش سن به تدریج کاهش می‌یابد ، به‌ویژه پس از 40 سالگی. پیشرفت و چشم‌انداز نوجوانان مبتلا به این عارضه کمتر واضح است، اگرچه درمان مناسب می‌تواند به طور قابل توجهی مدیریت علائم را بهبود بخشد.

بر اساس بررسی منتشر شده در سال 2015، میزان بهبودی برای نوجوانان می تواند از 50٪ تا 65٪ باشد. با این حال، ممکن است برخی از علائم باقی بمانند حتی اگر برخی از نوجوانان دیگر معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی را نداشته باشند.

شیوع اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

مطالعه ای که در سال 2014 منتشر شد نشان داد که میزان شخصیت مرزی در نوجوانان کمی بیشتر از بزرگسالان است. این ممکن است به این واقعیت مرتبط باشد که برخی از نوجوانان اختلال شخصیت مرزی را در واکنش به رویدادهای استرس زا نشان می دهند، اما بسیاری از آنها بیشتر احتمال دارد بهبود یابند.

طبق گزارش موسسه ملی سلامت روان (NIMH)، 1.4 درصد از بزرگسالان بالای 18 سال به اختلال شخصیت مرزی مبتلا هستند.

برخی از مطالعات نشان می دهد که شیوع در بین نوجوانان حدود 3٪ است.

میزان شیوع در جمعیت های روانپزشکی بیشتر است. تحقیقات نشان می دهد که 11 درصد از نوجوانانی که در کلینیک های سرپایی درمان می شوند، اختلال شخصیت مرزی دارند. این تعداد به 78 درصد از نوجوانانی که به دلیل رفتار یا اقدام به خودکشی در اورژانس بستری شده‌اند، می رسد.

عوامل خطر اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

عوامل خطر برای شخصیت مرزی در نوجوانان بسیار شبیه به عوامل خطر در بزرگسالان است. در واقع، بسیاری از عوامل خطر محیطی برای اختلال شخصیت مرزی در دوران کودکی رخ می دهد. برخی از عواملی که ممکن است خطر اختلال شخصیت مرزی را افزایش دهند عبارتند از:

  • تفاوت های مغزی : تحقیقات نشان می دهد که افرادی که اختلال شخصیت مرزی دارند اغلب تغییراتی در مناطقی از مغز دارند که با تنظیم احساسات و تکانه ها مرتبط است. 
  • عوامل محیطی : سوء استفاده و بی توجهی در دوران کودکی، و همچنین جدایی یا از دست دادن والدین، با شخصیت مرزی در بزرگسالان و نوجوانان مرتبط است.
  • سابقه خانوادگی : کودکانی که والدین آنها دارای شرایط سلامت روانی جدی (مانند افسردگی، سوء مصرف مواد یا شخصیت ضد اجتماعی ) هستند، در معرض خطر بیشتری برای اختلال شخصیت مرزی هستند.
  • تأثیرات ژنتیکی : علاوه بر این، عوامل خطر بیولوژیکی احتمالی برای اختلال شخصیت مرزی وجود دارد، مانند یک جزء ژنتیکی این اختلال که ارثی است.

پیشگیری از اختلال شخصیت مرزی در نوجوانان

اگر نگران این هستید که نوجوان شما بر اساس عوامل خطر محیطی (مثلاً مواجهه با تروما ) یا عوامل خطر بیولوژیکی (مثلاً یکی از بستگان درجه یک مبتلا به این اختلال) در معرض خطر ابتلا به اختلال شخصیت مرزی باشد، برخی از متخصصان معتقدند که راه‌هایی برای تغییر روند این بیماری وجود دارد.

به نظر می رسد کودکانی که اختلالات بیرونی مانند اختلال نافرمانی مقابله ای (ODD) و اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) را تجربه می کنند، بیشتر در معرض علائم اختلال شخصیت مرزی در نوجوانی قرار دارند. به نظر می رسد وجود افسردگی در نوجوانی اختلال شخصیت مرزی را در بزرگسالی پیش بینی می کند.

این نشان می دهد که تشخیص زودهنگام و استفاده از مداخلات درمانی خاص برای رفع این علائم ممکن است به تغییر دوره اختلال کمک کند. بنابراین، اگر در مورد سلامت روان فرزندتان نگرانی دارید، از یک پزشک یا متخصص سلامت روان مشورت بگیرید.

درمان اختلال شخصیت مرزی

در حالی که اختلال شخصیت مرزی یک بیماری جدی و پیچیده است، درمان های موثری وجود دارد که می تواند به مدیریت و کاهش علائم کمک کند. تشخیص دقیق و استفاده از درمان های مناسب مهم است.

روان درمانی

چندین نوع روان درمانی از جمله درمان شناختی- رفتاری (CBT) و رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) ممکن است برای نوجوانان دارای شخصیت مرزی موثر باشد.

  • CBT می تواند برای کمک به افراد مفید باشد که یاد بگیرند افکار منفی را که در علائم این بیماری نقش دارند، تشخیص دهند و تغییر دهند.
  • DBT به افراد کمک می کند تا رفتارهای مخرب را برطرف کنند، مهارت های جدید بیاموزند و راه هایی برای تحمل پریشانی و احساسات دشوار بیابند.

DBT همچنین برای استفاده خاص برای نوجوانان اقتباس شده است. درمان دیالکتیکی-رفتاری برای نوجوانان (DBT-A) شامل روان درمانی فردی و آموزش مهارت های خانواده است.

یک کارآزمایی تصادفی شده شاهدی که DBT-A را با درمان روان پویشی و CBT مقایسه کرد، نشان داد که DBT-A با افزایش کاهش علائم افسردگی، علائم مرزی، رفتارهای آسیب‌رسان به خود و افکار خودکشی نسبت به سایر درمان‌ها مرتبط است.

داروها

در حالی که هیچ داروی مورد تایید FDA برای اختلال شخصیت مرزی وجود ندارد، داروهایی وجود دارند که نشان داده اند برخی از علائم را کاهش می دهند.

در نظر داشته باشید

یافتن درمان مناسب برای بزرگسالان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی دشوار است، اما با توجه به برخی از مسائل بحث برانگیز در تشخیص شخصیت مرزی در نوجوانان، یافتن یک درمانگر برای یک نوجوان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی حتی دشوارتر است. خوشبختانه، درمانگران بیشتری برای درمان نوجوانان با شخصیت مرزی آموزش می بینند. با درمان، بهبودی و رهایی از علائم امکان پذیر است.

منبع

Borderline Personality Disorder in Teens

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *