اختلال افسردگی مداوم (PDD) یک نوع شایع افسردگی مزمن است. علائم اغلب خفیف یا متوسط هستند. این مشکل دو سال یا بیشتر ادامه دارد.
“اختلال افسردگی مداوم” یک اصطلاح تا حدودی جدید است. از آن برای ترکیب آنچه در گذشته دیس تایمی و اختلال افسردگی اساسی مزمن نامیده می شد استفاده می شود.
مانند سایر انواع افسردگی مزمن، افراد مبتلا به این مشکل با احساس غم و اندوه عمیق دست و پنجه نرم می کنند. آنها اغلب با خلق پایین و تاریک زندگی می کنند که ممکن است سال ها ادامه داشته باشد. این اختلال شدت کمتری دارد اما ممکن است بیشتر از اختلال افسردگی اساسی (MDD) طول بکشد.
اکثر افراد مبتلا به PDD می توانند علائم را با استفاده از داروهای تجویز شده و گفتگو درمانی مدیریت کنند . بدون درمان، افراد مبتلا به اختلال افسردگی مداوم در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به افسردگی اساسی هستند.
این مقاله شامل همه چیزهایی است که باید در مورد اختلال افسردگی مداوم بدانید. علائم این اختلال، عوامل خطر، تشخیص، درمان و چشم انداز را توصیف می کند.
علائم افسردگی و اختلال افسردگی مداوم
اختلال افسردگی مداوم باعث احساس مداوم غم و اندوه یا احساسات تیره در یک دوره طولانی می شود. این علائم معمولاً به آهستگی ایجاد می شوند و از دوران کودکی یا بزرگسالی شروع می شوند.
این اختلال خفیف تر از دوره هایی است که در اختلال افسردگی اساسی (که افسردگی بالینی نیز نامیده می شود) رخ می دهد. علاوه بر این، علائم اختلال افسردگی مداوم ثابت است و برای سال ها ادامه دارد، در حالی که اختلال افسردگی اساسی دوره های مکرر افسردگی و بهبودی را دارد.
کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکا ، ویرایش پنجم (DSM-5) معیارهای استاندارد شده برای تشخیص اختلال افسردگی مداوم را ارائه می دهد. یک فرد مبتلا به این اختلال تمام ویژگی های زیر را دارد:
- خلق افسرده در بیشتر روز، برای روزهای بیشتر، حداقل دو سال در بزرگسالان و حداقل یک سال در کودکان ادامه دارد.
- در حالی که فرد افسرده است، دو یا چند مورد از علائم زیر را دارد: کم اشتهایی یا پرخوری، بی خوابی یا پرخوابی ، کم انرژی یا خستگی ، اعتماد به نفس پایین ، تمرکز ضعیف یا مشکل در تصمیم گیری، یا احساس ناامیدی.
- در طول دوره دو ساله ای که در آن علائم رخ می دهد، علائم برای بیش از دو ماه در یک زمان متوقف نمی شود.
- علائم باعث ناراحتی یا اختلال قابل توجه بالینی در بخش های مهم عملکرد می شود.
- علائم به دلیل اثرات یک دارو یا وضعیت پزشکی عمومی نیست.
- علائم با یک دوره شیدایی یا یک اختلال روان پریشی مزمن مانند اسکیزوفرنی مرتبط نیست .
چه چیزی باعث اختلال افسردگی مداوم می شود؟
دانشمندان دلایل دقیق اختلال افسردگی مداوم را نمی دانند. تحقیقات نشان می دهد که احتمالاً ترکیبی از عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، محیطی و روانی را شامل می شود.
عواملی که می توانند به این اختلال کمک کنند عبارتند از:
- عوامل بیولوژیکی: داشتن تفاوت های فیزیکی در مغز شما ممکن است بر ایجاد اختلال افسردگی مداوم تأثیر بگذارد.
- شیمی مغز: تحقیقات نشان می‌دهد که تغییرات یا کاهش در انتقال‌دهنده‌های عصبی از جمله سروتونین ، نوراپی نفرین یا دوپامین ممکن است منجر به ایجاد افسردگی شود. این انتقال دهنده های عصبی نحوه تغییر و تکامل مغز شما را در طول زمان تنظیم می کنند.
- ویژگی های ژنتیکی: اختلال افسردگی مداوم در بین افرادی که اقوام درجه یک خونی آنها مانند والدین یا خواهر و برادر این مشکل را دارند، بیشتر دیده می شود.
- رویدادهای زندگی: از دست دادن یکی از عزیزان، مشکلات مالی، یا سایر مسائلی که باعث ایجاد سطح بالایی از استرس می شود، می تواند اختلال افسردگی مداوم را در برخی افراد فعال کند.
عوامل خطر برای اختلال افسردگی مداوم
پیش بینی اینکه چه کسی به این اختلال مبتلا خواهد شد دشوار است. برای بسیاری از افراد، این مشکل در اوایل زندگی، اغلب در اوایل کودکی، نوجوانی یا بزرگسالی شروع می شود. به نظر می رسد داشتن عوامل خطر زیر شانس ابتلا به اختلال افسردگی مداوم را افزایش می دهد:
- جنسیت مونث
- داشتن یک خویشاوند خونی درجه یک مبتلا به اختلال افسردگی اساسی یا نوع دیگری از اختلال افسردگی
- ویژگی های شخصیتی مانند عزت نفس پایین، منفی نگری، انتقاد شدید از خود، وابستگی شدید و تمایل به همیشه فکر کردن به بدترین اتفاق.
- عدم تعادل شیمیایی در مغز شما
- یک رویداد آسیب زا یا استرس زا در زندگی
- سابقه سایر اختلالات سلامت روان مانند اختلال شخصیت یا اضطراب
تشخیص اختلال افسردگی مداوم
اگر برای مدت طولانی احساس ناامیدی، غمگینی یا پوچی دارید، ممکن است فکر کنید که این احساسات به سادگی بخشی از زندگی شما هستند. با این حال، تشخیص دقیق می تواند به بهبود علائم و داشتن کیفیت زندگی بهتر کمک کند.
در حالی که هیچ آزمایش افسردگی برای شناسایی اختلال افسردگی مداوم وجود ندارد، ارزیابی های زیر برای رسیدن به تشخیص استفاده می شود :
- معاینه فیزیکی و شرح حال جامع
- آزمایش‌های آزمایشگاهی برای شناسایی هر گونه بیماری زمینه‌ای که ممکن است در علائم افسردگی نقش داشته باشد، مانند شمارش کامل خون (CBC) ، شمارش افتراقی خون، مطالعات پایه متابولیک، آزمایش عملکرد تیروئید ، آزمایش سطوح B12 و فولات ، سطح تستوسترون (مردان) تیتر لایم ، تست رآژین سریع پلاسما ( تست سیفلیس )، تست ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) و ادرار و غربالگری های سم شناسی سرم (آزمایش هایی که داروهایی را که می توانند منبع مصرف بیش از حد باشند بررسی می کنند)
- سابقه دارویی مواد تجویز شده و غیرقانونی که می توانند باعث علائم افسردگی شوند، مانند بتا بلوکرها ، باربیتورات ها، استروئیدهای آنابولیک و کورتیکواستروئیدها ، استاتین ها ، برخی آنتی بیوتیک ها ، ماری جوانا ، آرام بخش ها، مواد افیونی و کوکائین
- ارزیابی روانپزشکی : سوالاتی در مورد علائم شما، مانند افکار، احساسات و رفتارهای شما، اغلب با استفاده از پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) و پرسشنامه غربالگری خودکشی بپرسید.
- ارزیابی تشخیصی : سوالات مربوط به علائم شما در مقایسه با معیارهای اختلال افسردگی مداوم که در DSM-5 ایجاد شده است.
روانپزشک همچنین یک تشخیص افتراقی را برای تشخیص این اختلال از سایر اختلالات با ویژگی های مشابه در نظر می گیرد. تشخیص افتراقی برای اختلال افسردگی مداوم شامل موارد زیر است:
- اختلال افسردگی اساسی
- اختلال دوقطبی
- اختلالات روان پریشی
- اختلالات ناشی از مواد
- اختلالات شخصیت
چگونه اختلال افسردگی مداوم درمان می شود
درمان این اختلال شامل رویکردی است که از ترکیبی از دارو و رواندرمانی استفاده می‌کند که به نوع و شدت علائم شما بستگی دارد.
تحقیقات نشان می دهد که دارو و روان درمانی با هم موثرتر از استفاده از هر یک از درمان ها به تنهایی هستند. این ترکیب با نرخ بهبود قابل توجهی بالاتر، به ویژه در موارد مزمن، شدید و پیچیده افسردگی در مقایسه با استفاده از یک نوع درمان به تنهایی، مرتبط است.
دارو
دارو برای اختلال افسردگی مداوم شامل استفاده از یک ضد افسردگی است. این داروها با تأثیر بر سیستم انتقال دهنده عصبی مغز شما، که شامل مواد شیمیایی و مدارهایی است که سیگنال ها را در مسیرهای عصبی به مغز شما ارسال می کند، کار می کنند.
انواع مختلفی از داروهای ضد افسردگی اختلال افسردگی مداوم را درمان می کنند. عواملی مانند سابقه شخصی و خانوادگی شما از پاسخ دارویی، ترجیح شما، هزینه دارو و دسترسی به دارو تحت پوشش بیمه نیز در نظر گرفته می شود.
ممکن است مدتی طول بکشد تا دارویی را پیدا کنید که علائم شما را با کمترین عوارض جانبی بهبود می بخشد. ممکن است در عرض دو هفته متوجه بهبودی شوید، اگرچه ممکن است بهبود کامل علائم حداقل تا 8 تا 12 هفته رخ ندهد.
داروهای زیر شامل داروهایی هستند که اغلب برای درمان این اختلال استفاده می شوند:
مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) ، از جمله موارد زیر که معمولاً به‌عنوان درمان خط اول استفاده می‌شوند، ممکن است تجویز شوند:
- زولوفت ( سرترالین)
- سیتالوپرام
- پروزاک ( فلوکستین)
- پاکسیل (پاروکستین)
- لووکس ( فلووکسامین)
- اس‌سیتالوپرام
مهارکننده های بازجذب سروتونین- نوراپی نفرین (SNRIs) از جمله موارد زیر ممکن است تجویز شوند:
- افکسور (ونلافاکسین)
- دولوکستین
- دس‌ونلافاکسین
داروهای ضد افسردگی غیر معمول ، مانند موارد زیر، ممکن است تجویز شوند:
رواندرمانی
روان درمانی یا گفتار درمانی به عنوان اولین درمان درمانی برای افسردگی خفیف تا متوسط مانند این اختلال در نظر گرفته می شود. نوع روان درمانی که دریافت می کنید به وضعیت شما بستگی دارد، از جمله علائم و ترجیحات شما و همچنین سابقه و در دسترس بودن مشاور.
تحقیقات نشان می دهد که بین انواع مختلف روان درمانی در درمان افسردگی تفاوت معناداری وجود ندارد. انواع مختلف روان درمانی مورد استفاده شامل موارد زیر است، اما به آنها محدود نمی شود:
- درمان شناختی رفتاری (CBT) : درمانی که در آن برای شناسایی و رسیدگی به الگوهای فکری و باورهایی که بر زندگی شما تأثیر منفی می‌گذارند کار می‌کنید.
- روان درمانی بین فردی (IPT) : درمانی که بر تسکین علائم با بهبود روابط و تعاملات اجتماعی فعلی تمرکز دارد.
- درمان روان پویایی : درمانی که افکار ناخودآگاه را آشکار می کند، اغلب بر اساس تأثیر رشد دوران کودکی که ممکن است بر رفتارها، احساسات و ادراکات فعلی شما تأثیر بگذارد.
تغییرات سبک زندگی
دارو و روان درمانی می تواند به بهبود علائم کمک کند، اما ایجاد برخی تغییرات در سبک زندگی می تواند از بهبود شما، بهبود کیفیت زندگی و جلوگیری از پیشرفت علائم کمک کند. این تغییرات سبک زندگی شامل موارد زیر است:
- در صورتی که پزشک شما اجازه انجام این کار را بدهد، به فعالیت بدنی منظم بپردازید.
- اقداماتی را برای کنترل استرس انجام دهید تا انعطاف پذیری خود را افزایش دهید، که توانایی شما برای بهبودی از مشکلات است.
- با حفظ یک الگوی منظم خواب و بیداری، خواب را در اولویت قرار دهید.
- از وعده های غذایی منظمی استفاده کنید که شامل یک رژیم غذایی سالم است.
- اهداف کوچک واقع بینانه تعیین کنید و از انجام کارهای بیش از حد در یک زمان خودداری کنید.
- سعی کنید تا حد امکان با دوستان و خانواده ارتباط برقرار کنید.
- تا زمانی که علائم شما بهبود نیابد از تصمیم گیری های مهم زندگی خودداری کنید.
- در فعالیت هایی شرکت کنید که باعث لذت بردن شما می شود.
- با افرادی که به آنها اعتماد دارید در مورد احساس خود صحبت کنید.
- از مصرف الکل، نیکوتین یا سایر داروها خودداری کنید.
آیا اختلال افسردگی مداوم همیشه از بین می رود؟
این اختلال یک بیماری مزمن است که می تواند سال ها ادامه یابد. پیش بینی اینکه علائم شما چقدر طول می کشد دشوار است. بسیاری از افراد علیرغم درمان مداوم، علائم را ادامه می دهند. برخی دیگر به طور کامل بهبود می یابند.
شما می توانید با تشخیص و پیگیری برنامه درمانی فردی خود، پیش آگهی خود را بهبود بخشید. اختلال افسردگی مداوم بدون درمان بیشتر طول می کشد و کیفیت زندگی شما را تحت تاثیر قرار می دهد. زندگی با اختلال افسردگی مداوم درمان نشده همچنین خطر ابتلا به نوع شدیدتر افسردگی را افزایش می دهد.
چه زمانی باید به یک پزشک مراجعه کرد
نادیده گرفتن علائم اختلال افسردگی مداوم احتمال بدتر شدن مشکل شما را افزایش می دهد. اگر مشکلات زیر را دارید با یک پزشک تماس بگیرید:
- احساس مداوم افسردگی، ناامیدی یا منفی گرایی
- بدتر شدن علائم مربوط به اختلال افسردگی مداوم
برای علائم خطر خودکشی، که شامل موارد زیر است، فوراً کمک بگیرید:
- درخواست وسایل خودکشی
- صحبت در مورد رفتن و نیاز به “نظم دادن به امور”
- انجام خودآزاری یا سایر انواع رفتارهای خود تخریبی
- تغییر ناگهانی رفتار، به ویژه آرامش پس از اضطراب
- کناره گیری از دوستان یا عدم تمایل به بیرون رفتن از جایی
- صحبت از مرگ یا خودکشی
خلاصه
اختلال افسردگی مداوم نوعی افسردگی مزمن است. علائم می تواند شامل احساس غم و اندوه عمیق باشد. این احساسات تیره می تواند در دوران کودکی یا اوایل بزرگسالی شروع شود. به دلیل ماهیت مزمن این مشکل ممکن است سال ها ادامه داشته باشند.
با تشخیص و درمان مناسب، افراد مبتلا به اختلال افسردگی مداوم اغلب می توانند کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. درمان شامل استفاده از رویکرد ترکیبی از داروهای تجویز شده و گفتار درمانی است. ایجاد تغییرات خاص در سبک زندگی نیز می تواند به بهبود شما کمک کند. علائم اختلال افسردگی مداوم را نادیده نگیرید. اگر درمان نشود، علائم اختلال افسردگی مداوم می تواند بدتر شود.