اکثر مردم کمی اضطراب را تجربه می کنند. با این حال، اضطراب شدید می تواند طاقت فرسا و گاهی ناتوان کننده باشد.
اضطراب شدید زمانی اتفاق میافتد که پاسخهای طبیعی بدن به استرس پیشبینیشده از سطوح سالم فراتر رود. علائم – ضربان قلب، تغییرات در تنفس و سردرد – می تواند توانایی شما را برای انجام کارهای روزمره مختل کند.
اضطراب شدید طولانی مدت یا مکرر می تواند نشانه ای از یک اختلال اضطرابی باشد . در صورت عدم درمان، می تواند منجر به مشکلات سلامت مزمن، از جمله بیماری قلبی شود .
این مقاله در مورد اضطراب شدید بحث می کند. این واکنشهای اضطرابی رایج و چگونگی متفاوت بودن شدت آن را توضیح میدهد. همچنین نکاتی را برای نحوه مقابله با اضطراب شدید و زمان صحبت با پزشک در مورد آن ارائه می دهد.
اضطراب شدید چیست؟
ذهن و بدن به طور طبیعی تهدیدهای بالقوه را به طور خودکار درک می کنند و با هدف ایمن ماندن به آن واکنش نشان می دهند. این اغلب مفید است و به این معنی است که بدن شما همانطور که باید کار می کند.
اضطراب راهی برای آماده شدن برای استرس آینده یا تجربیات منفی احتمالی است.
با این حال، زمانی که این احساسات شامل نگرانی دائمی یا احساس مزمن تهدید یا ترس قریب الوقوع باشد، می تواند نشانه ای از یک اختلال اضطرابی باشد.
علائم شدید اضطراب می تواند به یک مشکل دائمی تبدیل شود. آنها می توانند عملکرد روزانه را مختل کنند، کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهند و مدیریت آنها بسیار دشوار شود. اضطراب شدید حتی می تواند باعث ایجاد افکار خودکشی شود.
علائم خفیف، متوسط و شدید اضطراب
اضطراب، به معنای وسیع، بسیار رایج است. در واقع، این شایع ترین نوع اختلال سلامت روان است که 33 درصد از افراد در طول زندگی خود تحت تأثیر یک اختلال اضطرابی قرار می گیرند.
علائم اضطراب می تواند بر ذهن، رفتار و سلامت جسمانی فرد تأثیر بگذارد. اگرچه علائم اضطراب می تواند برای هر فرد متفاوت باشد، نگرانی و اجتناب رایج است.
علائم واقعی اضطراب شدید با اضطراب خفیف یا متوسط تفاوتی ندارد. با این حال، علائم اضطراب شدید کمتر به خودی خود قابل کنترل هستند.
نگران باشید
در مقادیر کم، مانند سطوح خفیف اضطراب، نگرانی در واقع می تواند به شما در آمادگی کمک کند، مانند زمانی که برای یک آزمون مطالعه می کنید یا قبض های خود را قبل از شروع هزینه های دیرهنگام پرداخت می کنید.
با این حال، نگرانی بیش از حد در مورد چیزهایی که نمی توان کنترل کرد، می تواند تأثیر منفی بر رفاه کلی داشته باشد و نشانه آن است که اضطراب ممکن است شدیدتر باشد.
اجتناب
اضطراب شدید اغلب باعث اجتناب می شود، نوعی رفتار که افراد برای فرار از احساسات ناراحت کننده از آن استفاده می کنند. این می تواند به معنای اجتناب فیزیکی از چیزی باشد، مانند شلوغی، یا رد دعوت به رویدادها.
در برخی موارد، اجتناب میتواند منجر به انتخابهای زندگی مانند عدم آمادگی برای ارائه به دلیل احساسات عصبی شود. این نوع رفتار ممکن است به طور موقت اضطراب را دور بزند، اما اجتناب راه موثری برای غلبه بر آن نیست.
زمانی که شدیدترین اجتناب ناشی از اضطراب می تواند باعث کناره گیری فرد از تعاملات استرس زا مانند معاشرت، تصمیم گیری یا کار شود. حتی می تواند منجر به انزوا شود. معمولاً انزوای اجتماعی به خودی خود منجر به اضطراب و افسردگی می شود و بر این مشکل می افزاید.
بیشتر بخوانید: اختلال اضطراب اجتماعی
علائم فیزیکی
اضطراب شدید می تواند منجر به علائم فیزیکی شود. تنش عضلانی یک انقباض طبیعی ماهیچه ها در زمانی است که بدن استرس را تجربه می کند. فک سفت و عضلات شکم منقبض نمونههایی از روشهایی هستند که عضلات به استرس و اضطراب واکنش نشان میدهند.
توجه به روشهای خاصی که بدنتان هنگام آرامش در مقابل مضطرب احساس میکند میتواند به شما کمک کند تشخیص دهید که چه زمانی علائم اضطراب را تجربه میکنید.
اینها راه های رایجی هستند که اضطراب را به صورت فیزیکی تجربه می کنند:
- تعریق
- ناراحتی معده
- تنفس کم عمق
- لرزش
- سردرد
- درد فک
- فشار چشم
- ضربان قلب تند
افرادی که دارای سطوح شدید اضطراب هستند ممکن است پاسخ های فیزیکی را بیشتر، شدیدتر یا با تأثیر قابل توجه تری تجربه کنند.
اثرات بلندمدت سطوح شدید علائم اضطراب می تواند منجر به بیماریهایی مانند بیماری قلبی، زخم، یا کاهش سیستم ایمنی شود .
انواع اضطراب شدید
اضطراب شدید یک تشخیص رسمی نیست، بلکه سطحی از جدی بودن علائم و تأثیرات اختلال اضطرابی است. اختلالات اضطرابی بر اساس شیوه خاص تجربه علائم به انواع مختلفی دسته بندی می شوند.
دسته بندی ها عبارتند از:
- اختلال اضطراب جدایی
- سکوت انتخابی
- فوبیای خاص ، شایع ترین نوع
- اختلال اضطراب اجتماعی (فوبی اجتماعی)
- اختلال هراس
- آگورافوبیا (ترس از مکان های عمومی یا شلوغ)
- اختلال اضطراب فراگیر
هر نوع اختلال اضطرابی می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و بر اساس فرد و شرایط به مداخلات متفاوتی نیاز دارد.
اختلالات اضطرابی همچنین در مقاطع مختلف زندگی فرد بروز می کند که بیشتر آنها در دوران کودکی و نوجوانی ایجاد می شوند و شدت آنها در طول دوره بیماری تغییر می کند.
به عنوان مثال، اختلال اضطراب جدایی و فوبیای خاص در دوران کودکی با میانگین سنی تشخیص حدود 7 سال ایجاد می شود، در حالی که اختلال اضطراب فراگیر (GAD) در اواخر زندگی شایع تر است.
چه زمانی باید به یک پزشک مراجعه کرد
اگر علائم اضطراب بر توانایی شما برای عملکرد در محل کار یا زندگی شخصی شما تأثیر می گذارد، با پزشک خود تماس بگیرید. علائمی که ارزیابی بیشتر را ایجاب می کند عبارتند از:
- در کنترل نگرانی ها یا احساسات عصبی خود مشکل دارید
- نگرانی بیش از حد در مورد چیزهای روزمره
- خستگی یا خستگی مفرط
- سردرد، درد عضلانی، معده درد، یا دردهای غیر قابل توضیح
- ناتوانی در تمرکز روی کارها
- تحریک پذیری یا احساس سرگیجه
- موارد پانیک
- بی قراری یا ناتوانی در آرامش
- به راحتی می لرزد، تکان می خورد یا تکان می خورد
- مشکل در به خواب رفتن یا ماندن در خواب
چه زمانی اضطراب یک اورژانس است؟
اضطراب شدید همراه با افکار خودکشی یا آسیب رساندن به خود نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد. علاوه بر این، حملات پانیک اغلب شبیه حمله قلبی یا سایر بیماری های جدی است. علائمی که باید به سرعت ارزیابی شوند عبارتند از:
- درد قفسه سینه
- دشواری در تنفس
- ضعف شدید
- ضربان قلب یا تپش قلب
- سوزن سوزن شدن یا بی حسی در دست و بازو
با این حال، اگر سابقه حملات پانیک دارید، برنامه درمانی پزشکی خود را دنبال کنید. ممکن است برای شما یک ضد اضطراب (داروهای ضد اضطراب) سریع الاثر تجویز شود. اگر دارو این علائم ناراحت کننده را برطرف نکرد، به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.
علل اضطراب شدید
علت دقیق اختلالات اضطرابی ناشناخته است. عوامل متعددی مانند ژنتیک و شیمی مغز می توانند نقش داشته باشند. استرس و محیط شما نیز می تواند به ایجاد اضطراب شدید کمک کند.
موقعیت ها و رویدادهایی که ممکن است باعث ایجاد یک اختلال اضطرابی شوند منحصر به تجربیات فردی هستند. این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:
- تجربه های دشوار زندگی، مانند مرگ یکی از عزیزان
- مسائل خانوادگی
- ناامنی مالی
- بچه دار شدن (اضطراب بعد از زایمان)
- نگرانی های بهداشتی
- از دست دادن شغل
- سقط جنین
- فرزندپروری
- مشکلات روابط، از جمله طلاق
- رویدادهای استرس زا در دوران کودکی
- نگرانی در مورد مسائل جهانی، مانند همهگیری COVID-19 ، تغییرات آب و هوا ، یا سیاست
علائم اضطراب همچنین می تواند ناشی از یک وضعیت سلامت جسمانی مانند مشکلات تیروئید یا آریتمی قلبی باشد. الکل، کافئین، داروها و مصرف مواد نیز می توانند علائم اضطراب را ایجاد کنند.
عوامل خطر
هر کسی ممکن است به اختلال اضطراب مبتلا شود، اما این اختلال در افراد مبتلا به موارد زیر شایع تر است:
- خجالتی بودن دوران کودکی یا احساس ناراحتی یا عصبی بودن در موقعیت های جدید
- قرار گرفتن در معرض استرس و منفی زندگی یا رویدادهای محیطی
- سابقه خانوادگی اضطراب یا سایر اختلالات روانی
- حوادث آسیب زا در اوایل کودکی یا بزرگسالی
اضطراب می تواند در خانواده ها جاری شود
اگرچه تعیین اینکه چه کسی بیشتر در معرض خطر ابتلا به اختلال اضطراب است دشوار است، افرادی که یکی از اعضای خانواده نزدیک خود دارای اختلال اضطراب هستند سه تا پنج برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به اختلال اضطراب هستند.
تشخیص اضطراب شدید
اضطراب یکی از اختلالات روانی است که کمتر تشخیص داده شده است. اگرچه بسیار رایج است، بسیاری از مردم به دنبال درمان برای اضطراب نیستند. یک مطالعه نشان داد که تنها 20 درصد از افراد مبتلا به اختلال اضطراب از پزشک کمک می گیرند.
اگر به تنهایی سعی در مدیریت اضطراب شدید دارید، ممکن است زمان آن فرا رسیده باشد که به دنبال مراقبت های حرفه ای باشید.
اختلالات اضطرابی تنها توسط روانپزشکان قابل تشخیص است. یک ارائه دهنده معمولاً یک سری سؤال برای تعیین نوع و شدت اضطرابی که شما تجربه می کنید می پرسد.
اختلالات اضطرابی به شدت همزمان هستند، به این معنی که اغلب در کنار افسردگی، اختلالات مصرف مواد و سایر شرایط وجود دارند.
اندازه گیری سطوح اضطراب
ویرایش پنجم «راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی» (DSM-5) شامل معیارهای تشخیصی اختلالات اضطرابی است.
متخصصان سلامت روان اغلب از مقیاس های اندازه گیری برای تعیین سطح اضطراب استفاده می کنند. این ابزارها می توانند تعیین کنند که علائم اضطراب شما چقدر ناراحت کننده و مخرب هستند، که امکان یک برنامه درمانی شخصی و مؤثرتر را فراهم می کند.
نمونه هایی از مقیاس های رایج سنجش اضطراب عبارتند از:
- ارزیابی اختلال اضطراب فراگیر (GAD-7)
- پرسشنامه اضطراب وضعیتی (STAI)
- پرسشنامه اضطراب بک (BAI)
این ارزیابیها سوالاتی را در رابطه با اینکه علائم اضطراب اغلب رخ میدهند و چقدر مخرب هستند، مطرح میکنند. بر اساس پاسخ ها، تعیین اضطراب خفیف، متوسط یا شدید ارائه خواهد شد.
درمان اضطراب شدید
توجه و پرداختن مؤثر به احساسات ناشی از اضطراب گام مهمی در جهت درمان است. حتی سطوح شدید اضطراب را می توان با کار با یک متخصص سلامت روان درمان کرد. گاهی اوقات، درمان دارویی همراه با روان درمانی توصیه می شود.
اگرچه برنامه درمانی خاص به نیازهای فردی فرد متقاضی کمک بستگی دارد، برخی از رویکردهای درمانی رایج عبارتند از:
- درمان شناختی رفتاری (CBT)
- آموزش روانی در مورد این اختلال و نحوه مدیریت آن
- مواجهه درمانی (برای فوبیای خاص)
- ذهن آگاهی
- گروه های پشتیبانی
درمان شناختی رفتاری
درمان شناختی رفتاری به دلیل سطح بالای اثربخشی، بیشترین توصیه برای غلبه بر اضطراب است. CBT شامل شناسایی افکار و رفتارهای منفی است که به اضطراب کمک می کند با هدف تغییر این افکار به روش های سازگارتر.
آموزش روانی
همراه با یک مداخله رسمی مانند CBT، آموزش روانی اغلب برای ارائه اطلاعات در مورد ماهیت اضطراب استفاده می شود. یک درمانگر توضیح خواهد داد که چگونه بر سلامت، عملکرد و تجربیات تأثیر می گذارد و راه هایی که می توان آن را تشخیص داد و کاهش داد.
درمان از طریق مواجهه
گاهی اوقات، بهترین راه برای غلبه بر اضطراب، مانند فوبیای خاص، مواجهه مستقیم با ترس است. با مواجهه درمانی، فرد به مرور زمان با عامل استرس زای اضطراب آشنا می شود.
دیدن یک مار در سراسر اتاق، سپس قرار گرفتن در نزدیکی آن و سپس لمس کردن آن، نمونه ای از مواجهه درمانی است. این نوع درمان با حمایت یک متخصص سلامت روان انجام می شود.
قبل از قرار گرفتن در معرض محرکها، درمانگر ابتدا تکنیکها و ابزارهای آرامسازی را برای آرام کردن اضطراب به شما آموزش میدهد. تمرین این مهارتهای جدید در زمان آرامش به شما کمک میکند تا پس از شروع مرحله مواجهه درمانی، آنها را اجرا کنید.
ذهن آگاهی
ذهن آگاهی یک تمرین مبتنی بر شواهد است که می تواند برای اضطراب شدید انجام شود. می تواند به افراد کمک کند تا بر افکار مسابقه ای یا نگرانی دائمی با تمرکز بر زمان حال غلبه کنند.
تحقیقات نتایج امیدوارکنندهای را در افراد مبتلا به اضطراب و افسردگی شدید نشان داده است، بهویژه افرادی که به سایر مداخلات پاسخ خوبی ندادهاند.
گروه های پشتیبانی
هنگامی که با اضطراب شدید کار می کنید، داشتن حمایت مداوم بسیار مهم است. در کنار دوستان قابل اعتماد، اعضای خانواده و همکاران، گروههای حمایتی میتوانند راهی مؤثر برای ارتباط با دیگرانی باشند که علائم مشابهی را تجربه میکنند.
یک درمانگر سلامت روان اغلب توصیه هایی را برای گروه های حمایتی بر اساس نوع اختلال اضطرابی که فرد با آن درگیر است ارائه می دهد.
آنچه در مورد گروه های پشتیبانی باید بدانید
مقابله و پیشگیری
یافتن راه هایی برای مقابله با اضطراب و ترکیب شیوه های زندگی که می تواند به پیشگیری از علائم شما کمک کند، مهم است.
راه های زیادی برای کنترل اضطراب وجود دارد، از جمله:
- ورزش منظم
- خواب کافی هر شب
- تمرینات آرامش بخش، از جمله تنفس عمیق، تمرینات تمرکز حواس و مدیتیشن
- خوردن وعده های غذایی سالم، مغذی و منظم
- محدود کردن مصرف کافئین
- یافتن حمایت های اجتماعی مفید
یک روال خوب می تواند به حمایت از کاری که در درمان اتفاق می افتد کمک کند.
خلاصه
اضطراب یک نگرانی رایج برای سلامت روان است. اضطراب شدید می تواند بر رفاه کلی فرد، توانایی عملکرد و لذت بردن از زندگی تأثیر بگذارد.
اختلالات اضطرابی می تواند از خفیف تا متوسط تا شدید متغیر باشد. همکاری با یک متخصص سلامت روان برای تشخیص دقیق و شروع یک برنامه درمانی مهم است. با حمایت مناسب، می توان حتی اضطراب شدید را کاهش داد و مدیریت کرد.