تریکوتیلومانیا چیست؟
تریکوتیلومانیا (وسواس کندن مو) که به عنوان اختلال در کشیدن مو نیز شناخته می شود، بیماریست که در آن فرد مبتلا به دلایل غیر زیبایی، به طور مکرر موهای هر قسمت از بدن را بیرون می کشد، می پیچد یا می کند.
افراد مبتلا به تریکوتیلومانیا موهای سر و همچنین مژه ها، ابروها و/یا موهای سایر قسمت های بدن مانند زیر بغل، ناحیه تناسلی، چانه، سینه یا ساق پا را از بین می برند. آنها ممکن است عمدا یا ناخودآگاه موهای خود را کنده باشند.
علائم وسواس کندن مو
به گفته بنیاد TLC برای رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن، تریکوتیلومانیا میتواند بیاید و برود و روزها یا حتی ماهها قبل از عود مجدد متوقف شود. حتی به ندرت گزارش شده است که رفتار مو کشیدن در هنگام خواب اتفاق می افتد.
وسواس کندن مو در جدیدترین راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) به عنوان یک اختلال طیف وسواس اجباری طبقه بندی شد.
در حالی که وسواس کندن مو بسته به فرد می تواند متفاوت ظاهر شود، به طور کلی دارای پنج ویژگی متمایز است:
- کندن مکرر مو که منجر به ریزش مو می شود
- افزایش احساس تنش بلافاصله قبل از کندن مو یا هنگام تلاش برای مقاومت در برابر رفتار
- هنگام کندن مو، لذت، رضایت یا تسکین
- این اختلال با یک اختلال روانی دیگر بهتر توضیح داده نمی شود و به دلیل یک وضعیت پزشکی عمومی مانند آلوپسی آره آتا نیست.
- این اختلال باعث ناراحتی یا اختلال قابل توجه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه های مهم می شود.
آداب و رسوم و الگوهای رفتاری زیر اغلب مقدم بر کندن است:
- شانه زدن بین موها
- احساس موهای فردی
- کندن موها
- جستجوی بصری پوست سر و خط مو
علل و عوامل خطر وسواس کندن مو
در حالی که هیچ کس به طور قطع نمی داند که چه چیزی باعث تریکوتیلومانیا می شود، تصور می شود که نیروهای بیولوژیکی و همچنین مولفه های رفتاری، یادگیری و روانشناختی نقش دارند.
سابقه خانوادگی
داشتن یکی از اعضای خانواده یا خویشاوندان مبتلا به تریکوتیلومانیا خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد، که نشان می دهد ممکن است یک جزء ارثی در این بیماری وجود داشته باشد. یک مطالعه دوقلو برآورد وراثت پذیری 76.2٪ را پیشنهاد کرد که نشان می دهد ژنتیک نقش مهمی ایفا می کند.
بیمارهای همزمان
وسواس کندن مو اغلب با سایر اختلالات روانپزشکی از جمله:
- اختلالات افسردگی
- اختلال وسواس کندن پوست
- سندرم تورت
- سایر اختلالات وسواسی جبری
تشخیص وسواس کندن مو
از آنجا که تریکوتیلومانیا می تواند شبیه سایر بیماریهای پزشکی مرتبط با ریزش مو مانند آلوپسی آره آتا باشد، تشخیص تریکوتیلومانیا اغلب نیاز به ارزیابی پوستی و روانپزشکی دارد. تشخیص ممکن است دشوار باشد زیرا خود آلوپسی آره آتا گاهی اوقات می تواند باعث وسواس کندن مو شود.
هم در نوجوانان و هم در بزرگسالان، تشخیص تریکوتیلومانیا ممکن است به دلیل عدم تمایل فرد به افشای رفتار مو کشیدن خود با مشکل مواجه شود.
وسواس کندن مو یک بیماری نسبتا نادر است که 1 تا 2 درصد از جمعیت را مبتلا می کند. تریکوتیلومانیا می تواند افراد در هر سنی را مبتلا کند. با این حال، به نظر می رسد که در بین کودکان و نوجوانان بسیار شایع تر از بزرگسالان است. تقریباً 90 درصد بزرگسالان مبتلا به این بیماری زن هستند.
بچه های جوان
در کودکان بسیار کوچک، تریکوتیلومانیا با عادات دیگری مانند مکیدن انگشت شست یا جویدن ناخن مقایسه شده است. کودکان کمتر از 5 سال اغلب ناخودآگاه موهای خود را بیرون می کشند. همانطور که مکیدن انگشت خود به خود در اکثر کودکان متوقف می شود، اکثر کودکانی که در این سنین پایین شروع به این عمل می کنند، خود به خود متوقف می شوند.
نوجوانان و بزرگسالان جوان
تریکوتیلومانیا اغلب بین سنین 9 تا 13 سالگی شروع می شود. جالب توجه است که اکثر افراد (70 تا 90 درصد) که در این سن به تریکوتیلومانیا مبتلا می شوند، زن هستند. در میان افراد این گروه سنی، تریکوتیلومانیا ماهیتی مزمن دارد.
علاوه بر این، این افراد اغلب مراسم شفاهی مرتبط با کشیدن مو، مانند جویدن یا لیسیدن لب ها، یا حتی خوردن مو دارند. تقریباً 1٪ تا 3٪ از افراد در سن دانشگاه در ایالات متحده به وسواس کندن مو مبتلا هستند.
درمان وسواس کندن مو
درمان وسواس کندن مو اغلب برای کودکان بسیار خردسال غیر ضروری است، زیرا آنها معمولاً از آن رشد می کنند. با این حال، برای افراد مبتلا به تریکوتیلومانیا با شروع نوجوانی، درمان ممکن است ضروری باشد، به خصوص اگر مشکوک به خوردن موهای کشیده شده نیز باشد، که می تواند باعث انسداد خطرناک در سیستم گوارشی شود.
روان درمانی
تکنیکهای رفتاری شناختی تا حدی در درمان تریکوتیلومانیا اثربخشی نشان دادهاند. یکی از مهمترین آنها درمان معکوس عادت است که هدف آن کمک به افراد برای توسعه مهارت هایی برای کاهش رفتارهای مضر خود است، از جمله:
- خود نظارتی (آموزش آگاهی)
- شناسایی محرک های رفتاری
- اصلاح محیط برای کاهش احتمال رفتار تنشی
- شناسایی رفتار جایگزینی که با کشیدن مو ناسازگار است
دارو
در حال حاضر، شواهد محدودی مبنی بر اینکه داروهایی مانند مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) یا ضد افسردگیهای سه حلقهای (TCAs) به طور مداوم در درمان تریکوتیلومانیا مؤثر هستند وجود دارد، بنابراین FDA هیچ دارویی را برای درمان خاص این بیماری تأیید نکرده است. با این حال، چندین نوع دارو وجود دارد، به ویژه اگر علائم خلقی، اضطراب یا وسواس فکری-اجباری همزمان وجود داشته باشد. این شامل:
- کلومیپرامین
- سدیم والپروات
- کربنات لیتیوم
- فلووکسامین
- پاکسیل (پاروکستین)
- پروزاک (فلوکستین)
- زولوفت (سرترالین)
- نالترکسون
- داروهای آنتی سایکوتیک (ضد روانپریشی)
مقابله با وسواس کندن مو
در حالی که بهترین راه برای مقابله با تریکوتیلومانیا به سن و شدت علائم شما بستگی دارد، چند استراتژی وجود دارد که شما یا فرزندتان باید امتحان کنید:
- یک عادت جایگزین سالم پیدا کنید. فشار دادن یک توپ استرس، دست زدن به اشیاء بافت دار یا نقاشی را امتحان کنید – یا از پزشک خود برای برخی ایده های دیگر بخواهید.
- تکنیک های تمدد اعصاب را تمرین کنید. با توجه به اینکه تریکوتیلومانیا اغلب همزمان با سایر بیماری های روانی وجود دارد ، یادگیری و تمرین تکنیک های آرام سازی، از جمله تنفس عمیق، مدیتیشن ذهن آگاهی و آرامش پیشرونده عضلانی مفید است.
- یک نمودار درست کنید. روزی که موهایتان را نمی کشید، یک برچسب یا تیک اضافه کنید و بعد از یک خط به خودتان جایزه بدهید. سعی کنید نمودار را در اتاقی آویزان کنید که تمایل به کندن موهای خود دارید.
- به دنبال حمایت باشید. صحبت کردن با دیگرانی که درک می کنند در چه شرایطی قرار دارید همیشه مفید است.