غیر معمول نیست که افراد مبتلا به اختلال کم توجهی بیش‌فعالی (ADHD) یک اختلال اضطرابی همزمان داشته باشند . از آنجایی که این دو بیماری علائم مشابهی مانند بی قراری دارند، مهم است که هنگام تشخیص ADHD، اضطراب یا سایر بیماریها را رد کنید. علاوه بر این، داروهای بیش‌فعالی مبتنی بر محرک گاهی اوقات می توانند علائم اضطراب را بدتر کنند. بیاموزید که کدام داروها می توانند علائم اضطراب را ایجاد کنند و همچنین روش های درمانی جایگزینی را که می توان استفاده کرد. ما همچنین مکانیسم های کلی مقابله ای را برای حمایت بیشتر و کمک به مسیر سلامت روان شما به اشتراک می گذاریم.
مهم ترین چیزی که باید در مورد داروهای بیش‌فعالی و اضطراب بدانید
اگر داروهای بیش‌فعالی مصرف می کنید و احساس می کنید اضطراب شما بدتر می شود، با پزشک خود تماس بگیرید. برای کاهش این اثر ممکن است نیاز به تنظیم، تغییر یا قطع دارو باشد.
ADHD چیست؟
ADHD یک اختلال عصبی رشدی شایع است که تقریباً 4 درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار می دهد. اختلال رشد عصبی گروهی از اختلالات هستند که در دوره رشد شروع می شود و به طور کلی در اوایل زندگی به روش هایی که بر رشد مغز تأثیر می گذارد و باعث اختلال در عملکرد می شود، ظاهر می شود.
سایر اختلالات عصبی رشدی شامل اختلالات یادگیری خاص است که گاهی اوقات ممکن است با ADHD اشتباه گرفته شود.
در حالی که معمولا در دوران کودکی شناسایی می شود، ADHD مادام العمر است. صفات می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، با سه زیرگروه اصلی که هر کدام ویژگی های منحصر به فرد خود را دارند:
- بی توجهی: نوع بی توجهی ADHD با علائم بی توجهی، بی نظمی، عدم تمرکز، و فاصله توجه کوتاه مشخص می شود. گاهی اوقات به این نوع اختلال نقص توجه (ADD) نیز گفته می شود . با این حال، این اصطلاح قدیمی است و دیگر به طور رسمی استفاده نمی شود.
- تکانشی/بیش فعال: این زیرگروه معمولاً در بحث ADHD مورد توجه قرار می گیرد. افراد مبتلا به ADHD بیش فعال یا تکانشی بی قرار، بی قرار هستند و اغلب بدون فکر عمل می کنند.
- ترکیبی : افراد مبتلا به نوع ترکیبی ADHD معمولاً تجربه ترکیبی از علائم تکانشگری، بیش فعالی و بی توجهی را ثبت می کنند.
روش های مختلفی را می توان برای کمک به افراد مبتلا به ADHD در مدیریت وظایف و گرایش های روزمره به کار برد. این شامل روان درمانی، آموزش مهارت های اجتماعی ، تغییر سبک زندگی، و تسهیلات ویژه ، و همچنین داروهای خاص است.
کدام داروها برای کمک به بیش‌فعالی استفاده می شوند؟
داروهای ADHD به دو گروه محرک و غیر محرک تقسیم می شوند. نوع داروی مناسب برای یک فرد به علائم و شرایط خاص او بستگی دارد.
محرک ها
محرک ها خط اول درمان برای ADHD و اغلب موثرترین هستند. بنابراین، آنها رایج ترین نوع دارو برای کمک به علائم ADHD در حالی که در بدن فعال هستند، هستند. اما چگونه کار می کنند؟
مواد شیمیایی نوراپی نفرین و دوپامین نقش کلیدی در تنظیم توجه و عملکرد اجرایی دارند . این مواد شیمیایی در افراد مبتلا به ADHD کمتر است، بنابراین محرک ها با افزایش در دسترس بودن آنها در مغز عمل می کنند. هنگامی که فعالیت و ارتباطات بخش‌هایی از مغز که به این مواد شیمیایی متکی هستند افزایش یابد، علائم ADHD کاهش می‌یابد.
محرک های رایج
رایج ترین داروهای مبتنی بر محرک شامل موارد زیر است:
- آدرال (آمفتامین، دکستروآمفتامین)
- ریتالین (متیل فنیدات)
- کنسرتا (متیل فنیدیت با رهش طولانی)
- ویاس (لیزدگزامفتامین)
غیر محرک ها
داروهای غیر محرک گزینه درمانی دیگری برای ADHD هستند. این گزینه ممکن است برای کسانی توصیه شود که بهبود کافی در محرک‌ها را تجربه نمی‌کنند، عوارض جانبی شدید ناشی از محرک‌ها را تجربه می‌کنند، و/یا اگر پزشک بخواهد یک غیرمحرک را با یک محرک جفت کند تا اثربخشی دارو را افزایش دهد.
غیر محرک های رایج
رایج ترین داروهای غیر محرک عبارتند از:
- گوانفسین
- اتوموکستین
- ویلوکسازین
- کلونیدین
آیا داروهای بیش‌فعالی باعث اضطراب می شود؟
بیش‌فعالی و اضطراب اغلب با هم وجود دارند و همچنین می توانند اثرات یکدیگر را تشدید کنند. به عنوان مثال، حدود 25 درصد از بزرگسالان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر (GAD) نیز دارای تشخیص ADHD همراه هستند.
علاوه بر این، برخی از داروهای بیش‌فعالی مبتنی بر محرک می توانند علائم اضطراب را بدتر کنند، مانند آدرال یا ریتالین. با این حال، این علائم اضطراب ممکن است پس از مدتی فروکش کند.
برخی علائم – مانند بی قراری و مشکل تمرکز – نشانه های بارز ADHD و اضطراب هستند. در نتیجه، پزشکان باید اضطراب و سایر اختلالات روانی را هنگام تشخیص ADHD و معیوب رد کنند. برعکس.
اگر علائم بیش‌فعالی شما به دلیل داروهای محرک شما بدتر شود، داروهای غیر محرک ممکن است یک روش درمانی جایگزین باشد.
سایر عوارض جانبی داروهای بیش‌فعالی
در حالی که داروهای ADHD در کمک به عملکرد افراد در زندگی روزمره موثر است، مانند سایر داروها، پتانسیل عوارض جانبی وجود دارد. توجه به این نکته مهم است که همه افرادی که دارو مصرف می کنند عوارض جانبی یکسانی را با شدت یکسان تجربه نمی کنند. علاوه بر این، بسیاری از این اثرات نامطلوب می توانند با گذشت زمان از بین بروند.
اگر شما هر گونه عوارض جانبی را تجربه می کنید که باعث ناراحتی قابل توجهی می شود یا بر عملکرد روزانه شما تأثیر می گذارد، ضروری است که با پزشک خود صحبت کنید.
داروهای مبتنی بر محرک برای درمان ADHD می توانند باعث موارد زیر شوند:
- کاهش وزن
- کاهش اشتها
- بی خوابی
- تغییرات خلقی
- حالت تهوع
- تیک
- اثرات برگشتی
برای به حداقل رساندن عوارض جانبی داروهای ADHD، پزشکان می توانند طیف وسیعی از تکنیک ها را اجرا کنند. این شامل شروع با دوز پایین و تیتراژ دارو برای یافتن دوز بهینه بدن شما است. در برخی موارد، تغییر به یک داروی متفاوت ممکن است توصیه شود.
این می تواند به دو صورت اتفاق بیفتد: تغییر از یک داروی ADHD مبتنی بر آمفتامین به یک داروی مبتنی بر متیل فنیدات، یا تغییر از یک داروی طولانی اثر به یک داروی کوتاه اثر (و برعکس). همچنین گزینه مصرف ” تعطیلات دارویی ” وجود دارد.
علاوه بر این، توصیه پزشکان به جلسات منظم، به ویژه در ابتدا، معمول است. این به این دلیل است که آنها می توانند علائم، عوارض جانبی، و تأثیر دارو بر وزن، فشار خون، ضربان قلب و سلامت و رفاه عمومی شما را بررسی کنند.
چه مدت طول می کشد تا آدرال و سایر داروهای ADHD کار کنند؟
آیا می توان داروهای بیش‌فعالی را با داروهای اضطراب مصرف کرد؟
همانطور که گفته شد، احتمال ابتلا به اختلال اضطراب در افراد مبتلا به بیش‌فعالی بیشتر از افراد بدون این بیماری است. در چنین مواردی، درمان هر دو بیماری مهم است. روان درمانی و انواع مختلفی از داروها در مدیریت اختلالات اضطرابی استفاده می شود.
اغلب می توان داروهای تجویز شده برای اختلالات اضطرابی را همراه با داروهای بیش‌فعالی مصرف کرد. با این حال، این باید تحت نظارت دقیق یک متخصص پزشکی انجام شود. با این حال، بسیار مهم است که به خاطر داشته باشید که ترکیبی از دارو و درمان برای افراد مبتلا به ADHD و اختلال اضطراب بسیار مفید است.
علاوه بر این، برای برخی از افراد، داروهای محرک می توانند تأثیر اضطراب را کاهش دهند. به عنوان مثال، یک مطالعه در سال 2016 روی کودکان مبتلا به بیش‌فعالی نشان داد که هم داروی آتوموکستین و هم داروهای مبتنی بر متیل فنیدات علائم بیش‌فعالی و اضطراب را کاهش می دهند.
چگونه با بیش‌فعالی و اضطراب کنار بیاییم
در حالی که تکنیک‌های زیادی وجود دارد که پزشک شما می‌تواند برای کمک به ADHD شما استفاده کند، طیف وسیعی از روش‌های دیگر نیز وجود دارد که می‌توانید خودتان انجام دهید. در اینجا چند نکته وجود دارد که می توانید امتحان کنید:
- یک برنامه زمان‌بندی با وقفه‌ها ایجاد کنید و آن را قابل مشاهده کنید : ایجاد یک روال ساختاریافته برای پیگیری و درگیر شدن با وظایف بسیار مفید است. با این حال، مهم است که به یاد داشته باشید که برای استراحت خود نیز برنامه ریزی کنید تا بیش از حد خود را طولانی نکنید. Chukwura توصیه می‌کند: «نوشتن در برنامه‌ریز خود، قرار دادن تقویم روی دیوار یا تقویم‌های دیجیتالی برای یادآوری به ما برای استراحت‌های برنامه‌ریزی شده عالی هستند.
- ورزش و حرکت را در برنامه روزانه خود قرار دهید : شواهد نشان می دهد که ورزش می تواند منجر به بهبود فوری علائم ADHD و عملکردهای شناختی شود. نیازی هم نیست که کار سختی باشد. حتماً حرکات را هر روز بگنجانید، به‌ویژه زمانی که از خانه کار می‌کنید . جلسات پیاده روی نیز عالی هستند!
- عادات سالم را حفظ کنید و توقعات خود را کاهش دهید : در عصر امروز، برای همه عادی است که در یک نقطه یا آن زمان احساس غرق شدن کنند. بنابراین، بسیار مهم است که به خود و بدن خود بهترین محیط داخلی را برای رویارویی با چالش های روزانه بدهید. ورزش، خواب و خوردن غذاهای مغذی و در عین حال محدود کردن کافئین و الکل در مدیریت بیش‌فعالی و اضطراب مؤثر است.
همچنین مهم است که فشار غیر مفیدی به خود وارد نکنید تا همیشه در این چیزها برتر باشید. هیچ کس نمی تواند هر روز با همان کالیبر اجرا کند، بنابراین بسیار مهم است که به خودتان لطف کنید. سازگاری نیازی به کمال ندارد.