اختلال کمبود توجه/بیش فعالی که بیشتر به عنوان ADHD شناخته می شود، یک بیماری عصبی-رشدی با شیوع جهانی تخمینی حدود 4 درصد است. این بدان معناست که حدود 4 درصد از جمعیت جهان مبتلا به ADHD هستند و این تعداد به طور پیوسته در حال افزایش است زیرا ما در مورد تفاوت های ظریف این اختلال و پیچیدگی های آن بیشتر می آموزیم. این مقاله در مورد ADHD و تفاوت آن با ADD، نحوه تشخیص ADHD بحث میکند و گزینههای درمانی موجود برای بزرگسالان مبتلا به بیشفعالی را توضیح میدهد.
بسیاری از ما فردی (یا افرادی) را می شناسیم که دارای ADHD است، اختلالی که بر عملکرد اجرایی، توانایی تمرکز، به خاطر سپردن چیزها، خواندن نشانه های اجتماعی، تشخیص الگوهای زمانی تأثیر می گذارد – این لیست ادامه دارد. به طور کلی، ADHD به طور کلی با علائمی مشخص می شود که به عنوان “نقص توجه” و “بیش فعال/تکانشی” گروه بندی می شوند.
با وجود علائم و راههای بسیار متنوعی که میتواند این اختلال را نشان دهد، تشخیص اینکه کدام مسیر درمانی برای شما بهترین است، دشوار است.
انواع ADHD
DSM-5 بیشفعالی را به سه نوع مختلف تقسیم می کند:
- نوع عمدتاً با تظاهرات کمبود توجه
- نوع عمدتاً با تظاهرات بیش فعال / تکانشی
- نوع ترکیبی
ADHD عمدتاً کمبود توجه
ADHD نوع عمدتاً کمبود توجه مستلزم آن است که یک فرد شش یا بیشتر از علائم زیر را داشته باشد :
- مرتکب اشتباهات ناشی از بی دقتی یا نادیده گرفتن جزئیات در تکالیف، کار یا سایر فعالیت ها شود
- مشکل در حفظ توجه به وظایف
- هنگام صحبت مستقیم با گوش دادن مشکل دارد
- مشکل در انجام دستورالعمل ها یا ناتوانی در انجام وظایف
- نابسامانی
- اجتناب یا دوست نداشتن کارهایی که نیاز به “تلاش ذهنی پایدار” دارند.
- گم کردن اشیاء
- حواس پرتی زیاد توسط محرک ها یا افکار خارجی
- فراموشی در فعالیت ها
نوع بیش فعالی / تکانشی
ADHD نوع بیش فعال/تکانشی مستلزم آن است که یک فرد شش یا بیشتر از علائم زیر را داشته باشد:
- بی قراری یا وول خوردن
- ترک صندلی خود در زمان های نامناسب
- دویدن یا بالا رفتن [از در و دیوار] در زمان های نامناسب
- ایجاد سر و صدا هنگام کار یا بازی
- به گونه ای حرکت که گویی با موتور هدایت میشوند
- بیش از حد حرف زدن
- قبل از اینکه کسی سؤالش را تمام کند، پاسخ را میگویند.
- دشواری در انتظار نوبت آنها
- قطع کردن در مکالمات
ADHD نوع ترکیبی مستلزم آن است که فرد معیارهای ADHD نوع بی توجه و بیش فعال/تکانشی را داشته باشد.
سه زیرگروه ADHD و نحوه تشخیص آنها
ارزیابی ADHD برای بزرگسالان
از آنجایی که ADHD یک تشخیص مادام العمر است، شما هرگز برای ارزیابی ADHD سن زیادی ندارید. روانشناسان، روانپزشکان و سایر متخصصان پزشکی و سلامت روان با آموزش مناسب می توانند ADHD را تشخیص دهند. اکثر پزشکان اطلاعات ارجاعی دارند که بیمارانشان کجا می توانند ارزیابی ADHD را دریافت کنند.
اگر فردی در دوران کودکی تشخیص داده نشد اما متوجه شد که بسیاری از این علائم را دارد، میتواند در بزرگسالی به دنبال آزمایش ADHD باشد.
معیارهای ارزیابی روانشناختی زیادی وجود دارد که می تواند برای تشخیص ADHD در بزرگسالان مورد استفاده قرار گیرد، از جمله:
- آزمون متغیرهای توجه (TOVA): آزمون TOVA یک آزمون کامپیوتری و استاندارد است که توانایی فرد را برای توجه از طریق یک کار دیداری و شنیداری اندازه گیری می کند. نمرات عملکرد مراجع را با عملکرد افراد همسن و همجنس با ADHD و بدون ADHD مقایسه می کند.
- مقیاس رتبهبندی ADHD بزرگسالان Conners (CAARS): CAARS یک مقیاس رتبهبندی هنجار مرجع است که تعیین میکند آیا فردی در توجه، تکانشگری و بیشفعالی مشکل دارد و همچنین اینکه آیا این علائم معیارهای تشخیصی ADHD را دارند یا خیر. مراجعین یک فرم گزارش خود را تکمیل می کنند و یکی از نزدیکان مشتری یک فرم ناظر را تکمیل می کند.
- فهرست رتبهبندی رفتار نسخه بزرگسالان عملکرد اجرایی (BRIEF-A): BRIEF-A یک مقیاس رتبهبندی هنجار مرجع برای جمعآوری اطلاعات در مورد توانایی فرد در تنظیم تکانهها، انجام وظایف، سازماندهی، تمرکز و سایر علائم ADHD است.
- مقیاس رتبه بندی ADHD بزرگسالان بارکلی (BAARS): BAARS علائم مراجعان را از طریق گزارش خود و داده های مشاهده گر به معیارهای تشخیصی DSM مرتبط می کند.
ارزیاب همچنین اطلاعات دقیقی در مورد تاریخچه مشتری جمع آوری می کند، معمولاً به صورت یک مصاحبه تشخیصی ، که زمینه را برای اقدامات ارزیابی مورد استفاده فراهم می کند.
درمان بیشفعالی برای بزرگسالان
وقتی نوبت به درمان هر تشخیص سلامت روانی می رسد، نیازهای منحصر به فرد فرد در اولویت قرار می گیرد. با ارائه دهندگان تیم درمان خود در مورد نگرانی ها، سؤالات و ترجیحات خود صحبت کنید تا مشخص کنید چه رویکردی برای شما مناسب تر است و در مورد گزینه های مختلف در دسترس شما سؤال کنید.
به طور معمول، گزینه های درمانی بیشفعالی برای بزرگسالان شامل دارو، درمان، مهارت آموزی و تسهیلات مناسب است .
دارو
گزینه های دارویی برای درمان بیشفعالی در بزرگسالان شامل داروهای محرک (مانند آدرال و ریتالین ) و غیر محرک (مانند آتوموکستین و کلونیدین) است.
داروها به کنترل تکانه ها و افزایش تمرکز کمک می کنند . برخی داروی ADHD را روزانه مصرف می کنند و برخی آن را به طور خاص در روزهایی مصرف می کنند که باید وظایف خاصی را انجام دهند که نیاز به تمرکز زیادی دارد. در مورد گزینه های دارویی برای تشخیص ADHD خود با پزشک اصلی خود مشورت کنید. آنها یا گزینه ها را با شما در میان می گذارند یا شما را به متخصصی ارجاع می دهند که می تواند کمک کند.
تراپی
بزرگسالان مبتلا به بیشفعالی اغلب از خدمات روان درمانی مداوم برای پردازش استرسهای زندگی و توسعه مهارتهای رفتاری برای مدیریت علائم بهره میبرند. درمان شناختی-رفتاری ، درمان مبتنی بر ذهن آگاهی، و مصاحبه انگیزشی مختصر، رویکردهای مبتنی بر شواهد را برای درمان بیشفعالی در بزرگسالان ارائه میکند.
حمایت اجتماعی
حمایت مداوم برای رفاه هر فرد ضروری است. اگر یک فرد بزرگسال مبتلا به بیشفعالی در یک رابطه طولانی مدت و متعهد باشد، همسر او می تواند از حمایت برای کمک به زوج در حل چالش های منحصر به فردی که بیشفعالی می تواند برای رابطه آنها ایجاد کند، بهره مند شود.
درمان بیماری های همراه
بیش از نیمی از بزرگسالان مبتلا به بیشفعالی حداقل یک تشخیص همراه دارند . برنامه درمانی خاص به نیازها و تشخیص های فرد بستگی دارد. به عنوان مثال، افراد مبتلا به ADHD ممکن است دارای یک اختلال مخرب، کنترل تکانه، یا اختلال سلوک ، اختلال دوقطبی، اختلال اضطراب، اختلال وسواس فکری-اجباری ، افسردگی، اختلال مرتبط با تروما، اختلال مصرف مواد یا اختلال شخصیت باشند .
علاوه بر این، تعداد زیادی از افراد مبتلا به ADHD نیز معیارهای تشخیصی اختلال طیف اوتیسم یا اختلال یادگیری را دارند.
بزرگسالان مبتلا به بیشفعالی بدون توجه به اینکه در دوران کودکی تشخیص داده شده اند یا خیر، می توانند به منابع درمانی دسترسی داشته باشند. با روانپزشک خود در مورد اینکه کدام درمان برای شما بهترین است صحبت کنید.