اختلال اضطراب فراگیر می تواند اختلالات قابل توجهی در زندگی فرد ایجاد کند، اما دقیقاً علل آن چیست؟ هیچ دلیل واحدی برای اختلال اضطراب فراگیر وجود ندارد و شواهد نشان دادهاست که عوامل متعددی بر ایجاد اختلال اضطراب فراگیر تأثیر میگذارند. برخی از عوامل رایج عبارتند از استعداد ژنتیکی، شیمی مغز، پیشینه خانوادگی، تأثیر اجتماعی، تجربیات زندگی، و رفتارهای سبک زندگی.
اختلال اضطراب فراگیر (Generalized Anxiety Disorder) اختلالی است که با نگرانی بیش از حد و مداوم مشخص می شود. درک علل اختلال اضطراب فراگیر می تواند مفید باشد زیرا می تواند به محققان و پزشکان کمک کند تا تشخیص دهند کدام درمان ممکن است مفیدتر باشد.
در یک نگاه
علل اختلال اضطراب فراگیر پیچیده است و عوامل زیادی احتمالاً در ایجاد و حفظ این وضعیت نقش دارند و با هم در تعامل هستند. محققان میدانند که ژنتیک میتواند نقش مهمی داشته باشد و اگر اعضای خانوادهتان دارای اختلال اضطرابی باشند، احتمال ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر بیشتر است. اما ژنتیک تنها علت آن نیست. ساختار مغز، تجربیات زندگی، و عوامل سبک زندگی نیز می توانند علائم اختلال اضطراب فراگیر را تحریک کنند. به مطالعه ادامه دهید تا درباره علل اختلال اضطراب فراگیر و کارهایی که ممکن است بتوانید برای کاهش خطر انجام دهید بیشتر بدانید.
علل ژنتیکی اختلال اضطراب فراگیر
ژنتیک شما ممکن است در تعیین اینکه آیا به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا خواهید شد یا خیر، نقش داشته باشد. مانند بسیاری دیگر از بیماری های روانی و پزشکی، یک فرد می تواند از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به علائم خاصی باشد. این در مورد اختلال اضطراب فراگیر نیز مشابه است.
پیشرفتهای فنآوری و متدولوژی به محققان این امکان را دادهاست تا نقش ژنها در ایجاد اختلال اضطراب فراگیر را با جزئیات بیشتری بررسی کنند، اما تحقیقات هنوز در مراحل اولیه است. با وجود این، پیامدهای قابل توجهی برای هر کسی که با اختلالات اضطرابی مواجه است دارد.
به عنوان مثال، می دانیم که اگر یک فرد نشانگرهای ژنتیکی خاصی به آنها منتقل شده باشد، می تواند آسیب پذیری ژنتیکی در برابر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر داشتهباشد. آسیب پذیری، در ترکیب با عوامل محیطی خاص، می تواند باعث ایجاد علائم شود .
بیشتر بخوانید: اختلال اضطراب فراگیر: علائم و تشخیص DSM-5
مطالعات نشان دادهاند که بستگان درجه یک فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات خلقی و اضطراب به طور کلی، با افزایش خطر خاص برای ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر هستند.
محققان پیشنهاد می کنند که حدود 30 درصد از خطر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر را می توان به وراثت ژنتیکی نسبت داد.
اقوام درجه یک شامل اعضای خانواده هستند که از نزدیک با شما مرتبط هستند، مانند والدین، خواهر و برادر یا فرزند.
در نهایت، زنان به طور کلی بیشتر مستعد ابتلا به اختلالات اضطرابی هستند. در واقع، آمار ADAA نشان می دهد که زنان در واقع دو برابر بیشتر در معرض ابتلا به یک اختلال اضطراب فراگیر هستند.
اگرچه این بیماری معمولاً در حدود 30 سالگی شروع می شود، بسیاری از کسانی که تشخیص دادهمی شوند، سال ها قبل از مراجعه به یک متخصص و تشخیص درست، با علائم دست و پنجه نرم می کردند. اختلال اضطراب فراگیر به تدریج و با بیشترین خطر بین دوران کودکی و میانسالی ظاهر می شود.
تفاوت های ساختار مغز در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر
سیستم لیمبیک مجموعه ای از ساختارهای مغزی است که در کنار سایر عملکردها، در تنظیم بسیاری از واکنش های احساسی اساسی ما نقش دارد. اگرچه می تواند تحت کنترل بخش “فکر” مغز باشد، اما می تواند به تنهایی به محرک ها نیز پاسخ دهد.
آمیگدال
آمیگدال، به ویژه، بخشی از سیستم لیمبیک است که در پاسخ خودکار ترس، و همچنین در ادغام حافظه و احساسات نقش دارد.
اگرچه تحقیقات زیادی در مورد عملکرد آمیگدال بر روی اختلالات اضطرابی مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اختلال وسواس اجباری (OCD) متمرکز شدهاست، برخی از الگوهای ساختار و عملکرد مغز وجود دارد که در تحقیقات به عنوان سازگار برای بیماران با اختلال اضطراب فراگیر ارائه شده است.
با درک اینکه آمیگدال نقش مهمی در توانایی افراد برای تشخیص و احساس ترس دارد، ممکن است تعجب آور نباشد که مطالعات تصویربرداری از افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر نشان دهنده افزایش فعالیت آمیگدال در طول پردازش احساسات منفی باشد.
این فعالیت شدید در آمیگدال است که محققان معتقدند ممکن است بر تفسیرهای نادرست رفتار اجتماعی برای بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تأثیر بگذارد.
افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر ممکن است به اشتباه یک نشانه یا تعامل اجتماعی را تهدیدآمیز درک کنند در حالی که واقعاً تهدیدکننده نباشد.
ماده خاکستری
حجم ماده خاکستری عامل دیگری است که در رابطه با اختلال اضطراب فراگیر و سایر اختلالات اضطرابی و خلقی مورد تحقیق قرار گرفتهاست. افزایش حجم ماده خاکستری در نقاط خاصی از مغز به طور مکرر در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در مقایسه با افراد کنترل مشاهده شدهاست.
یک ناحیه از مغز که به طور مداوم افزایش حجم ماده خاکستری را در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر نشان می دهد، پوتامن راست نامیده می شود.
محققان دریافتند که حجم بیشتری از ماده خاکستری در مناطق خاصی از مغز با بدرفتاری دوران کودکی همبستگی مثبت دارد.
به عبارت دیگر، هرچه گزارش بدرفتاری در دوران کودکی بیشتر باشد، احتمال افزایش حجم ماده خاکستری در آن ناحیه از مغز آنها بیشتر است.
چگونه تجربیات زندگی به اختلال اضطراب فراگیر کمک می کند
اگرچه عوامل ژنتیکی و بیولوژیکی به وضوح در ایجاد اختلال اضطراب فراگیر نقش دارند، درصد بیشتری از خطر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر در عوامل پیچیده روانی، محیطی و اجتماعی نهفته است.
تجربه تروما
محققان سلامت روان دریافته اند که تروما در دوران کودکی می تواند خطر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر را در فرد افزایش دهد. تجارب دشواری مانند آزار جسمی و روحی، غفلت، مرگ یکی از عزیزان، رها شدن، طلاق یا انزوا، همگی می توانند از عوامل موثر باشند.
وقتی فردی تجربیات بسیار سختی را پشت سر گذاشته است که باعث می شود در مورد اعتماد به دیگران احساس عدم اطمینان، تحقیر یا دلهره داشته باشند، قابل درک است که ممکن است در موقعیت های مختلف در آینده مضطرب شوند.
افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در تفسیر دقیق تهدیدها مشکل دارند. تجارب یا تعاملاتی که ممکن است برای اکثر افراد بی ضرر به نظر برسد، ممکن است برای فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر از نظر احساسی تهدیدکننده، خطرناک و ایجاد اضطراب باشد.
جالب توجه است، تحقیقات نشان داده است که رویدادهای زندگی که منجر به احساس های خاص از دست دادن، تحقیر، به دام افتادن و خطر می شوند، پیش بینی کننده های قابل اعتمادی برای ایجاد و شروع اختلال اضطراب فراگیر هستند.
برای پزشکان و روانپزشکان مهم است که تاریخچه خانوادگی و اجتماعی را جمع آوری کنند زیرا این اطلاعاتی است که می تواند به تشخیص دقیق کمک کند.
رفتار آموخته شده
برخی از دانشمندان علوم رفتاری بر این باورند که اضطراب یک رفتار آموختهشده است، و نشان میدهد که اگر فردی والدین یا مراقبی داشته باشد که رفتار اضطرابی از خود نشان میدهد، ممکن است تمایل داشته باشد همان رفتار اضطرابآور را منعکس کند.
کودکان نحوه برخورد با موقعیت های چالش برانگیز و استرس زا را از مراقبین و سایر افراد مهم نزدیک به آنها یاد می گیرند. هنگامی که آنها روش های کمتر مؤثر مدیریت استرس را مدل می کنند، کودکان تمایل به انجام همین کار دارند. این تجربیات اولیه یادگیری اجتماعی می تواند بر ایجاد اضطراب طولانی مدت تأثیر بگذارد.
عوامل اجتماعی که به اختلال اضطراب فراگیر کمک می کنند
شواهد همچنین نشان می دهد که قرار گرفتن در معرض رسانه های اجتماعی به افزایش احساس اضطراب کمک می کند. محققان دریافتهاند که استفاده از رسانههای اجتماعی، بهویژه بیش از حد، میتواند به میزان زیادی بر سلامت روان تأثیر بگذارد و گاهی اوقات منجر به اضطراب و افسردگی میشود.
تعامل با دیگران از طریق رسانههای اجتماعی نیز میتواند ما را با همان چالشهایی مواجه کند که زمانی که در حال تعامل در افراد هستیم، مانند احساس تنهایی، طرد شدن، رها شدن یا تحقیر.
افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر ممکن است در تفسیر دقیق نشانهها و تعاملات اجتماعی کمتر مؤثر باشند، و به آنها اجازه میدهد تا به طور بالقوه احساس خطر یا طرد شدن بیشتری داشته باشند، حتی زمانی که هیچ تهدید قابل مشاهده ای وجود ندارد.
تعاملات از طریق رسانههای اجتماعی را میتوان به همین روشهای نادرست تفسیر کرد، احتمالاً حتی بیشتر از آن زمانی که ما گاهی نشانههای غیرکلامی ضروری را در ارتباطات از دست میدهیم، مانند حالات چهره، زبان بدن و لحن، که به طور بالقوه باعث تشدید اختلال اضطراب فراگیر میشود.
عوامل سبک زندگی که ممکن است باعث اختلال اضطراب فراگیر شوند
علاوه بر این، عوامل سبک زندگی مانند موادی که استفاده می کنیم و روابط ما می تواند خطر ابتلا به اضطراب را افزایش دهد.
کافئین
استفاده از مواد اعتیادآور روزمره مانند کافئین میتواند احساس نگرانی یا عصبی بودن را افزایش دهد و به ایجاد اضطراب کمک کند. فرهنگ ما بیشتر و بیشتر از ما درخواست میکند، ما را وادار به انجام کار میکند و باعث میشود از احساس عقب ماندن از نظر اجتماعی و مالی ترس داشته باشیم. ، از نظر فیزیکی یا غیره.
تکیه بر منابع کافئین مانند قهوه، چای، نوشابه و نوشابههای انرژیزا میتواند باعث ایجاد احساس بیقراری و اضطراب در برخی افراد شود، مخصوصاً زمانی که در مقادیر زیاد استفاده شود.
روابط
روابط می تواند منبع آرامش بزرگ باشد، اما همچنین باعث درد می شود. به ویژه برای زنان، روابط می تواند منبع مهمی از اضطراب باشد.
زنان دو برابر مردان در معرض ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر هستند. از آنجایی که زنان بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات اضطرابی هستند، کارشناسان توصیه می کنند که زنان و دختران 13 ساله و بالاتر باید در طول معاینات معمول سلامت از نظر اضطراب غربالگری شوند.
تحقیقات نشان دادهاست که دو عامل مؤثر در اضطراب، مخصوصاً مربوط به زنان، ترس و/یا تحقیر همسر فعلی یا همسر قبلی است. تجارب خطرناک و ترسناک در روابط صمیمانه نیز می تواند بر ایجاد اضطراب تأثیر بگذارد.
استرس شغلی
کار میتواند منبع بزرگی از استرس باشد و به محرکی برای ایجاد اضطراب تبدیل شود.
هنگامی که به دنبال کار می گردید، ممکن است خود را در حال رقابت با بسیاری دیگر که دارای مهارت و تجربه بالایی هستند، بیابید که باعث ایجاد استرس در ارتباط با توانایی تامین مایحتاج خود و خانواده شما می شود. استرس شغلی و کاری، به ویژه بیکاری، می تواند منبع مهمی برای تشدید اضطراب باشد.
به طور کلی، پتانسیل ایجاد شرایط مرتبط با اضطراب در طول دورههای استرس شدید و طولانیمدت بدون توجه به منبع افزایش مییابد.
به عنوان مثال، برخی از افراد در حالی که در حال گذراندن یک تغییر زندگی چالش برانگیز مانند طلاق یا از دست دادن یک عزیز هستند، متوجه می شوند که به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا هستند.
عوامل خطر برای اختلال اضطراب فراگیر
برخی از عوامل خطر می توانند احتمال ابتلای فرد به اختلال اضطراب فراگیر را افزایش دهند. این شامل:
- جنیست مونث: افرادی که مونث بدنیا آمدهاند، نسبت به افرادی که مرد بدنیا آمدهاند، احتمال ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر بیشتر است. به طور کلی، زنان اختلالات اضطرابی را بیشتر از مردان تجربه می کنند (به ترتیب 23.4% در مقابل 14.3%).
- شخصیت : اگر ویژگی های خاصی مانند بازداری رفتاری، روان رنجورخویی و ترس را دارید، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر هستید.
- تجارب استرس زا : اگر سابقه تجارب زندگی استرس زا یا آسیب زا دارید، خطر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر ممکن است بیشتر باشد.
- سابقه خانوادگی : اگر یکی از اعضای خانواده شما دارای شرایط اضطرابی است، ممکن است احتمال ابتلا به این بیماری نیز بیشتر باشد.
آیا می توانید از اختلال اضطراب فراگیر پیشگیری کنید؟
هیچ راه مطمئنی برای پیشگیری از اختلال اضطراب فراگیر وجود ندارد. شما نمی توانید همه عواملی که باعث این بیماری می شوند، از جمله ژنتیک، ساختار مغز، و قرار گرفتن در معرض تروما را کنترل کنید.
اگرچه قابل پیشگیری نیست، اما کارهایی وجود دارد که می توانید برای کاهش تأثیر آن انجام دهید.
علائم را بشناسید
از آنجایی که اختلال اضطراب فراگیر باعث اپیزودهای شدید اضطراب یا حملات پانیک نمی شود، افراد گاهی علائم را نادیده می گیرند. دانستن علائم و زمان کمک گرفتن بسیار مهم است. علائم شایع این بیماری عبارتند از:
- نگرانی و نگرانی بیش از حد و غیرقابل کنترل در مورد بسیاری از چیزها
- خستگی
- بی قراری
- مشکل در تمرکز
- درد و تنش عضلانی
- تحریک پذیری
- مشکل خواب
دریافت درمان
در اسرع وقت به دنبال درمان باشید. این می تواند تأثیری را که علائم روی زندگی شما می گذارد کاهش دهد و از بدتر شدن علائم جلوگیری کند.
درمان اختلال اضطراب فراگیر ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- روان درمانی : انواع درمانی که می تواند مفید باشد شامل درمان شناختی رفتاری (CBT) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) است.
- داروها : انواع مختلف دارو ممکن است مفید باشد، به ویژه زمانی که در کنار درمان استفاده شود. داروهایی که ممکن است برای درمان اختلال اضطراب فراگیر استفاده شوند شامل داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب هستند.
- تغییرات سبک زندگی : پزشک شما همچنین ممکن است تغییرات خاصی را در سبک زندگی توصیه کند تا به شما در مقابله با اضطراب کمک کند، مانند اجتناب از کافئین، ورزش منظم، و پیوستن به یک گروه حمایت از اضطراب.
مراقب خودت باش
از شیوه های خودمراقبتی موثر برای کمک به کاهش استرس و اضطراب استفاده کنید. مطمئن شوید که خواب کافی دارید، یک رژیم غذایی متعادل می خورید و ورزش منظم دارید.
تحقیقات نشان داده است که ورزش می تواند در درمان اضطراب موثر باشد.
از تکنیک های آرامش استفاده کنید
تکنیک های مختلف آرام سازی نیز می تواند به مبارزه با علائم اضطراب کمک کند. راهبردهای مؤثری که به ویژه انجام می شود شامل تنفس عمیق ، یوگا و آرام سازی پیشرونده عضلانی است .
یادت باشه
همه عوامل خطر اختلال اضطراب فراگیر تحت کنترل شما نیستند، اما بسیاری از آنها قابل تغییر و مدیریت هستند. راهبردهای موثری برای مقابله با تروما و استرس وجود دارد. اگر فکر میکنید در معرض خطر هستید یا فکر میکنید که به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا هستید، یک قدم به جلو بردارید و کمک بگیرید.