نکات کلیدی
- دریافت تشخیص ADHD می تواند زندگی بزرگسالانی را که سال ها در مبارزه سپری کرده است، تغییر دهد.
- اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) در کودکان و بزرگسالان متفاوت است، حتی اگر علائم معمولاً در اوایل کودکی شروع می شود.
- بیش فعالی در ADHD کودکی رایج است. اما بزرگسالان مبتلا به ADHD اغلب با تکانشگری، بی قراری و نوسانات خلقی مکرر دست و پنجه نرم می کنند.
اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی رشدی در بین کودکان می باشد. اما تعداد بزرگسالانی که مبتلا به ADHD تشخیص داده شده اند در دهه گذشته دو برابر شده است.
ADHD در بزرگسالان متفاوت از کودکان ظاهر می شود و همچنین تشخیص آن در بزرگسالی دشوارتر است. در حالی که بیش فعالی یکی از شاخص های اصلی ADHD دوران کودکی است، این ممکن است در بزرگسالان مبتلا به ADHD کاهش یابد. در حالی که هنوز با علائمی مانند مشکل در توجه، تکانشگری و بی قراری دست و پنجه نرم می کنند.
این علائم می تواند بر عملکرد کاری، روابط و عزت نفس فرد تأثیر بگذارد. بنابراین، دریافت یک تشخیص ADHD و درمان مناسب می‌تواند تأثیر فوق‌العاده مثبتی بر روی افراد داشته باشد. نه تنها در زندگی روزمره‌شان، بلکه در ارائه شفافیت در مورد مبارزاتی که در دوران کودکی و نوجوانی تجربه کرده‌اند.
مقایسه ADHD کودکی با ADHD بزرگسالان
بر اساس گزارش موسسه ملی سلامت روان، 4.4 درصد از بزرگسالان ایالات متحده بین سنین 18 تا 44 سال به ADHD مبتلا هستند. با این حال، به ندرت این بدان معناست که این بیماری در دوران بزرگسالی ایجاد شده‌است. بلکه در دوران کودکی فرد تشخیص داده نشده یا اشتباه تشخیص داده شده است. حتی در بزرگسالی، ADHD اغلب به اشتباه به عنوان افسردگی یا اضطراب تشخیص داده می شود. چرا که زیرا علائم مشابه هستند و تشخیص ها اغلب دست به دست هم می دهند.
برخی از رفتارها و الگوهای فکری که معیاری برای ADHD در بزرگسالان هستند ممکن است در کودکان نادیده گرفته شوند. به عنوان مثال، علائمی مانند فقدان سازماندهی، مهارت های ضعیف گوش دادن، حواس پرتی، و شکست در انجام وظایف اغلب رفتار معمولی کودک یا عدم بلوغ در نظر گرفته می شود.
من بیماران 30 ساله را دیده ام که به کلینیک ما آمدند و فکر می کردند که افسرده هستند در حالی که در واقعیت، ADHD تشخیص داده نشده دارند. تشخیص دقیق آنها را قادر می سازد تا یک برنامه درمانی موثر را پیدا کرده و شروع کنند که زندگی را تغییر می دهد.
عدم تشخیص این رفتارها، به ویژه زمانی که شدید هستند، می تواند منجر به تشخیص نادرست ADHD شود.
سایر علائم ADHD در بزرگسالان شامل برنامه‌ریزی و مدیریت زمان ضعیف، مشکل در انجام چند کار، فراموشی، تحمل ناامیدی کم و نوسانات خلقی مکرر است. بسیاری از بزرگسالان بدون در نظر گرفتن ADHD به عنوان منبع، با این علائم دست و پنجه نرم می کنند. این اغلب می تواند منجر به مشکلاتی با اعتماد به نفس شود که منجر به افکار افسردگی می شود .
بسیاری همچنین اضطراب مزمن را تجربه می‌کنند که مربوط به این است که همیشه در موقعیت‌های اجتماعی احساس عقب‌نشینی می‌کنند یا مانند یک فرد خارجی هستند.
قدرت تشخیص
کارلا پرتوریوس، روانشناس پژوهشی، M. Psych، یک حامی ADHD و اوتیسم و همکار متخصص در مجله والدین اوتیسم ، در اوایل دهه 30 خود به ADHD مبتلا شد.
هنگامی که او برای اولین بار تشخیص خود را از یک روانشناس دریافت کرد، اعتراف کرد که احساس شوک و کمی ناامیدی کرده است. از لحاظ تاریخی، جامعه به جای جنبه‌های مثبت تشخیص، بر چالش‌های ADHD تمرکز کرده است.
پرتوریوس می‌گوید: «در ابتدا، وقتی یک تشخیص رسمی دریافت می‌کنید، احتمالاً آن را نمی‌پذیرید، اما به محض اینکه آن را پذیرفتید، می‌توانید از این منبع قدرتمند دانش به نفع خود استفاده کنید. “سپس این یک چیز دیگر شد که من را از همسالانم متمایز کرد که به دلیل تثبیت بیش از حد من روی علایق و علایقم نتوانستند آنچه را که می توانستم انجام دهند.”
او می‌گوید که یک تشخیص همچنین می‌تواند در نهایت توضیحی برای برخی از مشکلاتی که یک فرد در زندگی خود با آن روبرو شده‌است ارائه دهد.
او می‌گوید: «این می‌تواند به این معنا باشد که می‌توانید تمام خود را بپذیرید و کمتر روی آنچه احساس می‌کردید برخی از نقاط ضعف شما هستند تمرکز کنید. این به نوبه خود می تواند منجر به بهینه سازی و استفاده از نقاط قوت شما شود که پتانسیل بی نهایتی برای هر شخصی دارد.
چگونه ADHD در بزرگسالان درمان می شود؟
پرتوریوس یکی از زنان بالغ بیشماری است که به تازگی از تشخیص خود آگاه شده‌است، زیرا از نظر تاریخی تصور می‌شد که زنان نمی‌توانند آنقدر تحت تأثیر ADHD قرار بگیرند. ساشا حمدانی، روانپزشک و متخصص ADHD، می گوید که این نظارت باعث شده است که یک نسل کامل از زنان که می توانستند از یک تشخیص سود ببرند توسط متخصصان پزشکی “نادیده گرفته شوند”.
حمدانی می‌گوید: «این گفت‌وگو که فقط پسرهای کوچک بیش‌فعالی را می‌توان به ADHD تشخیص داد، بسیار محدودکننده است و به تأخیر در تشخیص یا عدم تشخیص در بسیاری از زنان کمک کرده است».
در دختران، ADHD بی توجه شایع است. از آنجایی که علائم به صورت درونی بدون ایجاد اختلال در ظاهر تجربه می شوند، این وضعیت اغلب نادیده گرفته می شود و دختران بدون مداخله در مدرسه پیشرفت می کنند.
حمدانی می‌گوید: «با گذشت زمان، این زنان در مخفی سازی علائم خود بهتر می‌شوند، که تشخیص و تأیید تشخیص را بعداً دشوارتر می‌کند.
آگاهی از ADHD بزرگسالان
وقتی کودک هستید، افراد دیگر ممکن است تصمیم بگیرند که آیا به دارو نیاز دارید، چه مقدار یا چه نوع دارویی مفید است. به عنوان یک بزرگسال، شما تنها داور نحوه برخورد با این تفاوت هستید.
حمدانی می گوید: «به دلیل کمبود منابع، مردم نمی توانند به مراقبت های بالینی رسمی دسترسی داشته باشند. “اگر کسی چیزی را پیدا کند که با او طنین انداز شود، هدف نهایی درک بهتر مغز شما است. کارهای زیادی می توانید برای اصلاح رفتار انجام دهید که می تواند به زندگی شما کمک کند و شاید در طول مسیر پیشرفت برای شما مناسب تر باشد. ارزیابی رسمی تر.”
رسانه‌های اجتماعی همچنین راهی برای ارتباط با سایر بزرگسالانی که در بزرگسالی تشخیص ADHD دریافت کرده‌اند، فراهم می‌کند، که می‌تواند به فرد کمک کند تا کمتر تحت تأثیر یک تشخیص قرار بگیرد. در نهایت، این می تواند درک فرد را از نحوه کار موفقیت آمیز با نقاط قوت و ضعف خود بهبود بخشد.
یک بزرگسال نیز دیدگاه بزرگ‌تری دارد تا بتواند تفاوت‌ها را زمینه‌سازی کند. زمانی که شما کودک هستید، افراد دیگر ممکن است تصمیم بگیرند که آیا به دارو نیاز دارید، چه مقدار یا چه نوع مفیدی می‌توانید داشته باشید.
این چه معنایی برای شما دارد
اگر در تمرکز کردن یا تجربه سایر علائم رایج در ADHD بزرگسالان مانند تکانشگری، بی قراری یا فراموشی مشکل دارید، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود در مورد پتانسیل ارزیابی و درمان صحبت کنید.