اضطراب جدایی به عنوان ترس از دور بودن از مراقب اصلی تعریف می شود. رایج ترین راه برای نشان دادن ترس کودکان از جدایی از طریق عصبانیت و چسبیدن است.
اضطراب جدایی بخشی سالم و طبیعی از رشد کودک شما در سنین 8 تا 14 ماهگی است. از سوی دیگر، اختلال اضطراب جدایی، تشخیصی برای کودکانی است که خارج از مرزهای این مرحله رشد طبیعی قرار دارند.
در حالی که از لحاظ تاریخی اضطراب جدایی تنها در دوران کودکی به عنوان یک مسئله در نظر گرفته شده است، DSM-V تشخیص را به روز کرد تا بزرگسالان را نیز شامل شود.
علائم اضطراب جدایی در کودکان
علائم اضطراب جدایی به عنوان مرحله رشد تا سن 2 سالگی طبیعی تلقی می شود. این علائم شامل مواردی است که باعث می شود والدین ترک را زیر سوال ببرند، از جمله:
- گریه زیاد
- به زور بدن یا لباس مراقب را نگه دارید
- امتناع از تعامل با یک مراقب یا سایر کودکان
- جیغ زدن
اضطراب جدایی در مقابل اختلال اضطراب جدایی
طبیعی است که برخی از کودکان بزرگتر، به ویژه آنهایی که خجالتی هستند، مرحلهای را پشت سر بگذارند که نمیخواهند والدین خود را ترک کنند. با این حال، یک مراقب معمولاً می تواند کودک را به سمت شرکت در فعالیت های گروهی هدایت کند. کودکان بالای 2 سال که به تغییر مسیر پاسخ نمی دهند یا علائم شدید نشان می دهند ممکن است با اختلال اضطراب جدایی دست و پنجه نرم کنند، یک اختلال اضطرابی که شامل علائم زیر است:
- اضطراب جدایی نامناسب با سن در کودکان بزرگتر یا بزرگسالان
- ترس یا نگرانی بیش از حد از اینکه در زمانی که آن دو از هم جدا شده اند، اتفاقی برای والدین یا فرزندشان بیفتد
- امتناع قاطعانه از شرکت در فعالیت های جداگانه و گریه های تسلی ناپذیر در طول مدت جدایی
- سردرد
- ناراحتی معده
تشخیص اضطراب جدایی در کودکان
اختلال اضطراب جدایی یک اختلال روانشناختی خاص است که با اضطراب جدایی عادی متفاوت است، اگرچه تشخیص تفاوت ممکن است دشوار باشد زیرا علائم ممکن است همپوشانی داشته باشند. در حالی که زمانی اضطراب جدایی به عنوان یک بیماری در نظر گرفته میشد که فقط تا سن 18 سالگی تشخیص داده میشد، DSM-5 این تعریف را گسترش داده است تا بزرگسالان را نیز شامل شود.
برای تشخیص اختلال اضطراب جدایی، کودک شما باید حداقل شش ماه علائم را نشان دهد و باید باعث استرس قابل توجه و اختلال در عملکرد در خانه، مدرسه، محل کار یا با همسالان شود.
علل
در حالی که کارشناسان دلایل اصلی اضطراب جدایی را شناسایی نکرده اند، چندین محرک خارجی وجود دارد که به تشدید اضطراب می پردازند، از جمله:
- موقعیتهای جدیدی که بچهها را از روال عادی خارج میکند، از جمله یک مراقب جدید، یک جابهجایی اخیر یا یک خواهر یا برادر جدید.
- مشکلات خانوادگی، مانند مشکلات زناشویی یا مسائل مالی که باعث ایجاد استرس در بزرگسالان در خانه می شود، می تواند تأثیر منفی بر فرزندان داشته باشد.
- سابقه خانوادگی اضطراب یا سایر بیماری های روانی
درمان
در حالی که اضطراب جدایی مناسب رشد در کودکان نیازی به درمان ندارد، اختلال اضطراب جدایی ممکن است به مداخله حرفه ای با یک روانپزشک نیاز داشته باشد.
روان درمانی
روان درمانی یا «گفتگودرمانی» می تواند به درمان کودک بزرگتر مبتلا به اضطراب جدایی یا اختلال اضطراب جدایی کمک کند.
حتماً قبل از اولین ملاقات درمانی خود تا حد امکان اطلاعات جمع آوری کنید، از جمله جزئیات رفتار فرزندتان چه در زمان ترک و چه در زمانی که شما دور هستید. یک درمانگر خوب بخشی از تیمی خواهد شد که شامل شما، فرزندتان و مراقب است.
چگونه یک درمانگر برای کودک خود پیدا کنید
دارو
اگر روان درمانی کافی نیست، یا اگر کودک شما از یک اختلال همزمان مانند افسردگی رنج می برد ، ممکن است یک داروی ضد افسردگی مانند یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) یا داروهای ضد اضطراب برای کمک به مدیریت علائم شدید تجویز شود.
مقابله
اضطراب جدایی عادی با تلاش مشترک بین والدین و مراقبان قابل کنترل است. تنظیم یک روال مهم ترین مؤلفه برای موفقیت است. تسلیم وسوسه فرار نشوید، زیرا این امر می تواند باعث ترس بیشتر کودکان شود. دفعه بعد که فرزندتان قبل از ترک شما مضطرب می شود:
- توضیح دهید که چه اتفاقی خواهد افتاد به زبان ساده و مستقیم ، از جمله اینکه کجا میروید، چه کسی مسئول خواهد بود و چه زمانی برمیگردید.
- با چند بار بازدید از یک مدرسه جدید یا خانه پرستار کودک، به کودک خود فرصت دهید تا با هم سازگار شود . اجازه دهید قبل از رفتن شما به فرد جدید عادت کنند.
- آرام و شاداب بمانید و بر سرگرمی هایی که فرزندتان خواهد داشت تمرکز کنید. جدایی را به عنوان یک اتفاق عادی در نظر بگیرید.
- یکبار خداحافظی کنید مهم نیست فرزندتان چقدر فریاد می زند یا گریه می کند، او را بزرگ در آغوش بگیرید و ببوسید، خداحافظی کنید و از در بیرون بروید.
- موفقیت های کوچک را با رها کردن آن ها برای یک یا دو ساعت در روز اول و به تدریج به مدت زمان افزایش دهید و همیشه زمانی که قول داده اید بازگردید.