خوردن اجباری (Compulsive Eating) و پرخوری (Binge Eating) هر دو نمونه هایی از رفتارهای غذایی نابسامان هستند که اغلب برای یکدیگر اشتباه گرفته می شوند. هر دو رفتار شامل خوردن بیش از حد غذا، حتی زمانی که گرسنه نیستید.
تفاوت اصلی بین هر دو رفتار این است که خوردن اجباری لزوماً یک بیماری نیست، در حالی که اختلال پرخوری یک اختلال روانپزشکی است.
خوردن اجباری باعث می شود حتی زمانی که گرسنه نیستید پرخوری کنید یا بدنتان به غذا نیازی نداشته باشد. پرخوری یک اختلال در سلامت روان است که شامل دوره های مکرر خوردن اجباری می شود. این یک وضعیت روانی است که باعث می شود نتوانید میل به غذا خوردن را کنترل کنید.
هر دو رفتار می توانند باعث ناراحتی فیزیکی، خجالت اجتماعی و ناراحتی عاطفی شوند. ممکن است فرد اجباری غذا خوردن را نشانه یک اختلال پرخوری بداند ، اما همه کسانی که اجبارا غذا می خورند دچار اختلال پرخوری نیستند. خوردن اجباری ممکن است به عنوان اعتیاد به غذا نیز شناخته شود.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تفاوت بین هر دو اختلال و نحوه تشخیص آنها به ادامه مطلب مراجعه کنید. یک اختلال خوردن باید توسط پزشک یا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما به درستی تشخیص داده شود.
علائم
خوردن اجباری و پرخوری یکی از علائم رایج اصلی است: خوردن مقدار زیادی غذا در یک بار. نکته قابل توجهی که باید به آن توجه کرد این است که علائم غذا خوردن اجباری اغلب به شدت علائم اختلال پرخوری نیست.
خوردن اجباری
افرادی که اجباراً غذا می خورند، فقط بیشتر از چیزی که هر از گاهی نیاز دارند می خورند. با این حال، دوره های مکرر این ممکن است به عنوان یک اختلال پرخوری طبقه بندی شود. علائم پرخوری نیز از علائم اختلال پرخوری است، اما از نظر تعداد دفعات و احساسات همراه، به شدت پرخوری افزایش نمی یابد:
- خیلی سریع غذا خوردن
- احساس انزجار از خود یا احساس گناه پس از خوردن مقدار زیادی غذا
- خوردن مقدار زیادی غذا حتی زمانی که احساس گرسنگی نمی کنید
- خوردن تا زمانی که ادامه آن از نظر فیزیکی غیرممکن شود
- پنهان کردن عادات غذایی از دوستان و خانواده به دلیل احساس خجالت
- تغییرات سریع وزن
- تجربه مشکلات گوارشی
- احتکار مواد غذایی
علائم پرخوری
بر خلاف غذا خوردن اجباری، پرخوری یک اختلال سلامت روان است. افراد مبتلا به اختلال پرخوری، دوره های مکرر پرخوری اجباری را تجربه می کنند که به عنوان دوره های پرخوری نیز شناخته می شود.
برای اینکه آن را به عنوان یک اختلال پرخوری طبقه بندی کنیم، فرد باید حداقل یک بار در هفته به مدت حداقل سه ماه یک دوره از غذا خوردن اجباری را تجربه کند.
بسیاری از علائم پرخوری اجباری شبیه به پرخوری است که تفاوت اصلی آنها در دفعات پرخوری است.
علل
در نگاه اول ممکن است تصور شود که علل اجباری و پرخوری یکی هستند. اگرچه شبیه به هم هستند، اما چندین وجه تمایز دارند که آنها را شرایط منحصر به فردی می کند.
به عنوان مثال، خوردن اجباری ممکن است توسط عواملی مانند استرس یا نوسانات هورمونی ایجاد شود.
علل غذا خوردن اجباری
خوردن اجباری ممکن است به دلیل محرک های عاطفی خاص باشد. کارشناسان اغلب گمان می کنند که این بیشتر یک عادت رفتاری توسعه یافته است. این بدان معناست که رفتار آموخته شده آن ناشی از عوامل بیرونی است.
به عنوان مثال، مشاهده والدین یا خواهر و برادرتان که به اجبار غذا می خورند نیز می تواند شما را وادار کند که اجباراً غذا بخورید. عوامل روانشناختی نیز می تواند باعث پرخوری شما شود، مانند خوردن استرس. برخی از افراد به دلیل بی حوصلگی، مضطرب یا بد خلقی به اجبار غذا می خورند.
علل پرخوری
مانند بسیاری از اختلالات سلامت روان، مشخص نیست که چه چیزی باعث اختلال پرخوری می شود. دانشمندان به ترکیبی از عوامل ژنتیکی، روانی و محیطی مشکوک هستند.
برخی تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که خویشاوندانی با اختلالات کنترل تکانه دارند بیشتر از دیگران در معرض خطر ابتلا به اختلالات پرخوری هستند. برخی تحقیقات این بیماری را به افسردگی مرتبط می‌دانند ، اگرچه مشخص نیست که آیا افراد به دلیل این اختلال دچار افسردگی می‌شوند یا در نتیجه افسردگی دچار اختلال پرخوری می‌شوند.
در برخی سناریوها، رژیم غذایی محدود ممکن است باعث اختلال پرخوری شود.
برخی از افراد در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلال پرخوری هستند. گروه‌های زیر از افراد با افزایش خطر ابتلا به اختلال پرخوری شناسایی شده‌اند:
- افرادی که چاقی دارند
- افرادی که مبتلا به دیابت نوع 1 یا نوع 2 هستند
- افرادی که با آسیب های دوران کودکی زندگی می کنند
- افراد دارای اقوام که دارای اختلال پرخوری هستند
تشخیص
هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص پرخوری یا اختلال پرخوری وجود ندارد. برای تشخیص، پزشک به سابقه پزشکی و خانوادگی شما نگاهی خواهد انداخت.
ممکن است معاینه فیزیکی و برخی آزمایشات معمول آزمایشگاهی نیز انجام شود. پزشک از شما می خواهد که علائم و فراوانی آنها را توضیح دهید.
تشخیص اختلال پرخوری
DSM-5 معیارهای خاصی را برای تشخیص اختلالات خوردن ارائه می کند. برای اختلال پرخوری، آنها شرایط زیر را برای تشخیص باید رعایت کنند : خوردن مقدار زیادی غذا در یک دوره کوتاه و احساس عدم کنترل در هنگام پرخوری.
پرخوری همچنین لازم است حداقل یک بار در هفته به مدت سه ماه رخ دهد. اپیزودهای پرخوری نیز باید حداقل سه مورد از معیارهای زیر را داشته باشند:
- تندتر از حد معمول غذا خوردن
- احساس انزجار یا گناه پس از یک قسمت پرخوری
- خوردن تا زمانی که از نظر جسمی ناخوشایند باشد
- خوردن مقدار زیادی غذا حتی زمانی که از نظر جسمی گرسنه نیستید
- خوردن مخفیانه به دلیل احساس خجالت
درمان
تشخیص مناسب هر دو بیماری برای اطمینان از اینکه فردی که با هر یک از این بیماریها زندگی می کند درمان مناسب مورد نیاز خود را دریافت می کند، ضروری است.
درمان غذا خوردن اجباری
هیچ درمان خاصی برای غذا خوردن اجباری وجود ندارد. در بسیاری از سناریوها، اپیزودهای غذا خوردن اجباری سناریوهایی یکباره هستند و جای نگرانی نیست.
اگر تکرار شوند، ممکن است دچار اختلال پرخوری شده باشید. اگر دوره ای از غذا خوردن اجباری داشته اید یا نگران هستید که ممکن است دچار اختلال پرخوری شوید، صحبت با یک متخصص مراقبت های بهداشتی ضرری ندارد.
درمان پرخوری
اختلال پرخوری را می توان با ترکیبی از دارو و روان درمانی درمان کرد. از آنجایی که این یک وضعیت سلامت روان است، باید با یک متخصص سلامت روان مشورت کنید. همچنین ممکن است از شما خواسته شود چند تغییر در سبک زندگی ایجاد کنید.
در سال 2015، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) ویاس (lisdexamfetamine) برای درمان اختلالات پرخوری. این دارو با کاهش دفعات اپیزودهای غذا خوردن اجباری در افراد مبتلا به اختلالات پرخوری عمل می کند.
اگر اختلال پرخوری تشخیص داده نشود یا درمان نشود، می تواند منجر به عوارضی مانند فشار خون بالا، چاقی و کلسترول بالا شود.
پیشگیری
پیشگیری از اختلال پرخوری می تواند مشکل باشد. با این حال، جلوگیری از خوردن اجباری، که می تواند منجر به اختلال پرخوری شود، امکان پذیر است. چند چیز که می تواند به شما در جلوگیری از خوردن اجباری کمک کند عبارتند از:
- عادات غذایی خود را بشناسید : اگر مشاهده کنید که هنگام غمگینی، عصبانیت یا افسردگی مقادیر زیادی غذا می خورید، ممکن است منجر به خوردن اجباری شود. مردم اغلب از غذا به عنوان مکانیسمی برای مقابله با احساسات دشوار استفاده می کنند. در عوض با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید.
- از رژیم غذایی محدود پرهیز کنید : برخی از افرادی که رژیم غذایی محدود دارند ممکن است پس از ترک رژیم غذایی پرخوری کنند. رژیم های غذایی سالم نباید باعث احساس محرومیت یا گرسنگی شود.
- با کسی صحبت کنید : اگر عادات و رفتارهای گیج کننده ای در مورد غذا دارید، باید با یک متخصص سلامت روان در مورد آن صحبت کنید. اگرچه ممکن است همیشه نشان دهنده یک اختلال خوردن نباشد، اما می تواند پیشروی یک اختلال باشد.
خلاصه
غذا خوردن اجباری وضعیتی است که باعث می شود حتی زمانی که سیر هستید و از نظر جسمی ناراحت شده اید به خوردن ادامه دهید. می تواند باعث ایجاد احساس خجالت و ناراحتی عاطفی شود. تجربه دوره ای یک دوره غذا خوردن اجباری معمولاً جای نگرانی نیست. با این حال، اگر اغلب اتفاق می افتد یا باعث ناراحتی شما می شود، باید با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود تماس بگیرید.
اختلال پرخوری شامل دوره های مکرر غذا خوردن اجباری است. از برخی جهات، خوردن اجباری به عنوان ویژگی اصلی اختلال پرخوری دیده می شود. اختلال پرخوری وضعیتی است که میلیون ها آمریکایی را تحت تاثیر قرار می دهد.
اگر شما یا کسی که دوستش دارید با اجباری غذا خوردن یا اختلال پرخوری دست و پنجه نرم می کنید، باید بدانید که شرم آور نیست و کمک در دسترس است .
منبع
Compulsive Eating vs Binge Eating: What Are The Differences?