چگونه با مرگ و مردن با افزایش سن کنار بیاییم

چگونه با مرگ و مردن با افزایش سن کنار بیاییم

چه با پایان زندگی خود روبرو شوید و چه با از دست دادن یک عزیز، مرگ و مردن حتمی است که همه با آن روبرو خواهند شد. با این حال، دانستن این امر اجتناب ناپذیر به این معنا نیست که برای مقابله با مرگ و سوگ پس از آن آماده هستید.

پارادوکس زندگی این است که پیری سالم و افزایش طول عمر به این معنی است که شما در طول زندگی خود تجربیات بیشتری با مرگ خواهید داشت. با گذشت زمان، بسیاری از افرادی که می شناسیم و به آنها اهمیت می‌دهیم، به بیماری های مزمن یا لاعلاج مبتلا می شوند. برخی از آنها در طول زندگی ما خواهند مرد.

پیامد طولانی‌تر زندگی کردن این است که ما همچنان به از دست دادن دوستان و عزیزان خود در اثر حوادث، بیماری‌ها و با رسیدن به سال‌های پایانی، به سادگی «پیری» ادامه خواهیم داد.

در حالی که مرگ بخشی طبیعی از زندگی و پیامد اجتناب ناپذیر پیری است. اما این بدان معنا نیست که شما عمیقاً تحت تأثیر آن قرار نخواهید گرفت. در واقع، قرار گرفتن مداوم در معرض مرگ یکی از دلایل رایج بودن افسردگی در افراد مسن است.

با این حال، دانستن این موضوع که مرگ در نهایت به نوعی زندگی شما را تحت تأثیر قرار می دهد، به این معنی است که می توانید در مورد یادگیری کنار آمدن با روند مرگ و سوگواری فعال باشید. در حالی که ممکن است نتوانید پیش‌بینی کنید که تجربه سوگ (برای زندگی خود یا شخص دیگری) چگونه خواهد بود، داشتن یک سیستم حمایتی و مهارت‌های لازم برای مراقبت از سلامت روان‌تان به شما پایه‌ای محکم برای کار کردن می‌دهد.

احساسات درباره مرگ و مردن

به نظر می رسد برخی افراد ذاتاً با مرگ در صلح و آرامش هستند. چه زودرس باشد و چه در پایان عمر طولانی. برخی دیگر مهم نیست که چقدر پیر می‌شوند یا چند وقت یک بار مرگ یکی از عزیزانشان را تجربه می‌کنند، با روند مردن مواجه می‌شوند.

در حالی که شخصیت و تجربیات منحصر بفرد شما بر نحوه تفکر و احساس شما در مورد مرگ تأثیر می‌گذارد، عوامل دیگری نیز وجود دارد. برای مثال، فرهنگی که در آن بزرگ شده‌اید، و همچنین فرهنگی که در هر زمان در آن زندگی می‌کنید، باورها و برداشت‌های شما از مرگ را شکل می‌دهد.  نحوه درک و واکنش سایر افراد در زندگی شما به سوگ نیز بر احساسات شما تأثیر می‌گذارد.

ادراک شما نیز ممکن است تغییر کند زیرا تجارب بیشتری از مرگ دارید. این ممکن است به شدت احساس شود اگر و زمانی که زندگی شما تهدید شود، مانند یک آسیب جدی یا بیماری.

وقتی از کنار آمدن با مرگ و مردن صحبت می کنیم، چندین مولفه از این فرآیند باید در نظر گرفته شود. علاوه بر تجربه عاطفی، عناصر روحی یا وجودی و همچنین جنبه‌های جسمانی مرگ نیز وجود دارد (بویژه اگر در موقعیت مقابله با فانی خود باشیم).

هر یک از اجزای فرآیند مردن به مجموعه‌ای از ابزارهای متفاوت برای مقابله نیاز دارد. اما داشتن مهارت‌هایی که برای نزدیک شدن به هر جنبه به‌صورت جداگانه نیاز دارید، گرد هم می‌آید تا به شما کمک کند تا از تجربه‌ی منحصربه‌فرد خود در غم عبور کنید.

جنبه های فیزیکی مرگ و مردن

ظاهر و احساس مرگ در بدن به علت اصلی آن بستگی دارد. مرگ چقدر طول می کشد، آیا باعث درد یا علائم دیگر می شود، و حتی ظاهر بدن در طول این فرآیند متفاوت است.

گاهی اوقات، روند فیزیکی مردن سریع و تقریباً بدون درد است – مانند تصادف ناگهانی که باعث آسیب مرگبار می شود. در موارد دیگر، مانند سرطان، مرگ ممکن است یک فرآیند طولانی مدت باشد که نیاز به مراقبت مداوم برای مدیریت درد دارد.

در حالی که جدول زمانی و تجربه ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، مراحل فرآیند فیزیولوژیکی مرگ نسبتاً سازگار است. برای اینکه مرگ اتفاق بیفتد، سیستم های خاصی در بدن باید کار خود را متوقف کنند. 

اگر فردی در یک تصادف رانندگی مرگبار باشد، ممکن است بلافاصله در اثر آسیب به اندام های حیاتی جان خود را از دست بدهد. به عنوان مثال، هنگامی که ستون فقرات و جمجمه درگیر هستند، آسیب به مغز می تواند باعث از دست دادن هوشیاری فرد، قطع خون رسانی به بدن و قطع ارتباط بین مغز و اندام های حیاتی شود.

هنگامی که فردی بر اثر یک بیماری لاعلاج می میرد، سیستم های اندام بدن کندتر از کار می افتند. آنها به تدریج از آنچه در اطرافشان اتفاق می افتد کمتر آگاه می شوند و ممکن است بیشتر بخوابند.

فردی که در حال مرگ است ممکن است شروع به کمتر خوردن و نوشیدن کند یا اصلاً تغذیه را متوقف کند. هر چه مرگ نزدیک‌تر باشد، تنفس فرد کم عمق‌تر می‌شود و گاهی اوقات صدایی متمایز از «تق‌تق» ایجاد می‌کند. 

چه به تدریج یا ناگهانی اتفاق بیفتد، سازمان بهداشت جهانی (WHO) اعلام می کند که مرگ بالینی زمانی رخ می دهد که تمام عملکردهای حیاتی بدن (از جمله فعالیت مغز، جریان خون و تنفس) متوقف شود. 

مراقبت از پایان زندگی

رسیدگی به درد جسمی و ناراحتی ناشی از مرگ در اولویت خواهد بود. ممکن است گفتگو در مورد مراقبت از پایان زندگی دشوار باشد. اما مهم است که شما و عزیزانتان در مورد اولویت ها قبل از رسیدن زمان صحبت کنید. 

مداخلاتی مانند آسایشگاه یا مراقبت تسکینی برای کاهش درد و کمک به‌فردی که در حال مرگ است درطول این فرآیند تا حد امکان راحت باشد. داروهایی که برای درمان درد، القای آرامش و خواب، و درمان اضطراب استفاده می‌شوند، علاوه بر روش‌های غیردارویی برای رفع این نیازها، اغلب تجویز می‌شوند.

اینکه کدام مداخلات انتخاب می‌شوند، چه زمانی شروع می‌شوند و چه مدت استفاده می‌شوند به ترجیحات ابراز شده توسط فردی که در حال مرگ است و همچنین توصیه‌های پزشکانی که بر مراقبت‌های پایان عمر او نظارت می‌کنند بستگی دارد. 

اگر از کسی که در حال مرگ است مراقبت می کنید، تجربه شما از بخش فیزیکی این فرآیند احتمالاً به حواس شما بستگی دارد: چیزهایی که می بینید، می شنوید، بو می کنید و می توانید لمس کنید.

به عنوان مثال، اگر به آرامی صورت عزیزتان را می‌شوید، ممکن است متوجه شوید که آنها بسیار رنگ پریده به نظر می‌رسند و پوست آنها لکه دار می‌شود. اگر بخواهید عزیزتان را برای تعویض رختخوابش حرکت دهید، ممکن است متوجه شوید که قسمت پایین بدن او تغییر رنگ داده است، تقریباً مانند کبودی، جایی که خون از آنجا جمع می شود. 

فردی که در حال مرگ است، گاهی اوقات کنترل روده و سیستم ادراری خود را از دست می دهد، که می تواند مناظر، بوها و صداهایی تولید کند که ممکن است برای شما دشوار باشد. اگر فرد هنگام وقوع این حوادث هوشیار باشد، احتمالاً احساسات فیزیکی برای او ناراحت کننده یا هشدار دهنده خواهد بود. 

همچنین مناظر و بوهای دیگری در ارتباط با مرگ وجود دارد که ممکن است برای اولین بار آنها را تجربه کنید. باید بدانید که در حالی که اینها بخشی طبیعی از روند مردن هستند، طبیعی است که باعث ترس، غم و حتی طرد شدن شما شوند.

اگر در ارائه مراقبت های فیزیکی به یکی از عزیزان در حال مرگ غرق شده اید، ممکن است بخواهید یک پرستار دلسوز و آموزش دیده در آسایشگاه یا پرستار آسایشگاه خصوصی را برای کمک به خانواده خود استخدام کنید.

جنبه های عاطفی مرگ و مردن

نوع احساسی که نسبت به مرگ دارید، خواه متعلق به شخص دیگری باشد یا خودتان، منحصر به شماست و بر اساس تجربیات و باورهای شماست. در نهایت، برخی از احساسات مشترک وجود دارد که افراد در روند مرگ و مردن تجربه می کنند.

مراحل تثبیت شده سوگ اغلب ارجاع داده می شود، اگرچه نیازی به رعایت دقیق آنها نیست. ممکن است بخواهید آنها را به عنوان یک راهنمای غیرخطی یا نقشه راه در نظر بگیرید.

وقتی کسی به سن پیری می رسد، سال های زیادی از زندگی برای تأمل در هنگام اندیشیدن به مرگ وجود دارد. این روند زمان می برد و همانطور که زندگی به طور کلی است، پر از فراز و نشیب خواهد بود. 

در حالی که افراد لزوماً مراحل سوگ را به همان ترتیب یا شدت تجربه نخواهند کرد، احساسات خاصی وجود دارد که با مرگ و مردن همراه است. 

انکار و انزوا، خشم، چانه زنی، افسردگی و پذیرش عموماً به عنوان مؤلفه‌های عاطفی اصلی فرآیند سوگواری پذیرفته شده‌اند.  برخی از افراد این احساسات را به ترتیب تجربه می‌کنند، اما این امکان نیز وجود دارد که افراد مراحل را دوباره مرور کنند یا زمان بیشتری را در یک مرحله از مرحله دیگر صرف کنند. 

انکار

مرحله اولیه سوگ انکار در نظر گرفته می شود، که در آن فرد تلاش می کند یا از درک اینکه عزیز شما در حال مرگ است، خودداری می کند. آنها ممکن است تمام تلاش خود را بکنند تا واقعیت وضعیت را نادیده بگیرند یا حتی با عزیزان یا پزشکان خود در مورد آن صحبت کنند. مرحله انکار سوگ اغلب یک واکنش فوری است و زمانی که فرد زمان لازم برای پردازش اطلاعات را داشته باشد شروع به حرکت در آن می کند.

خشم

زمانی که فرد به مرحله خشم می رسد، ممکن است این احساسات را در درون، ظاهر و یا هر دو تجربه کرده و ابراز کند. آنها ممکن است عصبانی باشند زیرا احساس می کنند آماده مرگ نیستند یا اینکه “لیاقت” آن را ندارند.

آنها ممکن است این احساسات عصبانی را در درون خود پردازش کنند و ترجیح دهند از تعامل با دیگران اجتناب کنند. همچنین ممکن است یک فرد خشم خود را از اطرافیان خود از جمله دوستان، خانواده و حتی پزشکان و پرستاران بیرون بکشد. 

چانه زنی

در نهایت، اکثر مردم وارد مرحله چانه زنی می شوند. اگر آنها مذهبی هستند، ممکن است شخصی از قدرت بالاتر خود بخواهد که زندگی خود را نجات دهد. آنها ممکن است دعا کنند و قول دهند “خوب باشند” یا “بهتر” اگر فقط خدا از آنها دریغ کند. 

گفت‌وگو با دیگران در مرحله چانه‌زنی غم ممکن است حاوی عبارات زیادی باشد که با «فقط اگر…» شروع می‌شود. این نظرات ممکن است به سمت کارهایی باشد که یک فرد آرزو می‌کند می‌تواند در مورد گذشته خنثی کند ( «اگر سیگار کشیدن را شروع نکرده بودم…» ) یا تمرکز روی چیزهایی باشد که متوجه می‌شوند از دست خواهند داد ( «اگر می‌توانستم بزرگ شوند تا بزرگ شوند…» ).

افسردگی

اکثر مردم در مرحله ای از روند مرگ و سوگواری افسردگی را تجربه می کنند، اگرچه ممکن است اشکال مختلفی داشته باشد. وقتی کسی با مرگ یکی از عزیزانش سروکار دارد، یک دوره سوگواری واکنشی است که انتظار می رود در قبال از دست دادن. 

از طرف دیگر، وقتی شخصی در حال مرگ است، عزاداری پیشگیرانه است. سوگ پیش بینی شده می تواند فراتر از از دست دادن زندگی آنها باشد. با نزدیک شدن به مرگ و وابستگی آنها به دیگران، ممکن است فرد برای از دست دادن استقلال و هویت خود عزادار شود. 

پذیرش

مرحله آخر غم، پذیرش است. در حالی که معمولاً به عنوان فردی توصیف می‌شود که “در صلح” با مرگ است، این لزوماً به این معنی نیست که در آن مرحله آسانی است و زمانی که فرد به آن برسد احساس تسکین یا نترسیدن خواهد کرد.

در واقع، غیرمعمول نیست که فردی در آخرین مرحله سوگ، هیچ احساسی نداشته باشد ، و این بی حسی ممکن است به افراد کمک کند تا با مرگ کنار بیایند.

رسیدن به مرحله پذیرش ممکن است زمان زیادی طول بکشد و رسیدن به پذیرش به این معنی نیست که اگر وضعیت فرد تغییر کند، به مرحله قبلی باز نخواهد گشت. 

داشتن یک شبکه حمایتی از خانواده و دوستان در هر مرحله از روند سوگواری می‌تواند راهنمایی و آرامش باشد، اما در هنگام مواجهه با یک فقدان، درخواست کمک حرفه‌ای نیز غیرمعمول نیست. 

مردم معمولاً به مشاوره غم، گروه های حمایتی و روحانیون مراجعه می کنند تا به آنها کمک کنند تا غم خود را پردازش کنند و با آن کنار بیایند. 

تغییرات اجتماعی

یکی دیگر از جنبه‌های احساسی مردن، مفهوم «مرگ اجتماعی» است که می‌تواند مدت‌ها قبل از اینکه فرد نشانه‌های فیزیکی مرگ قریب‌الوقوع را تجربه کند، شروع شود.  وقتی کسی بداند که احتمال دارد در یک بازه زمانی خاص بمیرد، مانند پس از دریافت تشخیص سرطان نهایی، ناگزیر بر زندگی اجتماعی او تأثیر می‌گذارد.

در برخی موارد فرد از دیگران کناره گیری می کند. اگر خیلی بیمار باشند، ممکن است مجبور شوند کار یا مدرسه را ترک کنند و در نتیجه ارتباطات اجتماعی خود را از دست بدهند. آنها همچنین ممکن است خود را از دوستان و خانواده منزوی کنند زیرا سعی می کنند با مرگ قریب الوقوع خود کنار بیایند و زمانی را برای تأمل در زندگی خود اختصاص دهند.

گاهی اوقات، فردی که در حال مرگ است ممکن است منزوی شود نه به این دلیل که در حال کناره گیری است، بلکه به این دلیل که اطرافیانش مطمئن نیستند که چه بگویند یا چه بکنند. 

ممکن است برای دوستان و عزیزان اعتراف به واقعیت مرگ (به ویژه زمانی که مرگ و میر آنها را یادآوری می کند) دشوار باشد و ممکن است از قرار گرفتن در موقعیتی که آنها را مجبور به مقابله با آن کند اجتناب کنند. 

اینکه آیا یک فرد دارای شبکه گسترده تری از حمایت اجتماعی است یا خیر نیز تفاوتی ایجاد می کند. افرادی که در مناطق روستایی یا دور از خانواده زندگی می کنند ممکن است منابع اجتماعی زیادی نداشته باشند و ممکن است به اندازه کافی برای سفر به جاهای دیگر خوب نباشند.

به طور مشابه، سالمندانی که در مراکز مراقبت طولانی‌مدت و خانه‌های سالمندان زندگی می‌کنند، اگر به ندرت بازدیدکننده داشته باشند، ممکن است برای سال‌ها «مرگ اجتماعی» را تجربه کنند  . 

استرس مراقب

اگر هرگز در موقعیتی قرار نگرفته اید که مجبور شده باشید به مرگ فکر کنید، ممکن است نیاز به پردازش احساسات خود در مورد از دست دادن عزیزتان و همچنین یادآوری اینکه روزی خواهید مرد، بر شما غلبه کرده است. 

اگر در گذشته مرگ یکی از نزدیکان خود را تجربه کرده اید، مراقبت از یکی از عزیزان که این روند را طی می کند ممکن است خاطرات قدیمی و اندوه را به شما یادآوری کند. در حالی که ممکن است گاهی نیازهای عزیز شما که در حال مرگ است احساس نیاز کند، به یاد داشته باشید که رفاه شما همچنان اولویت شماست.

اگر از نظر عاطفی و جسمی خوب باشید، انرژی، قدرت، تمرکز و حوصله را خواهید داشت تا به طور کامل در کنار عزیز در حال مرگ خود حضور داشته باشید و به نیازهای او رسیدگی کنید. با این حال، کنار آمدن با یک عزیزی که در حال مرگ است و مراقب او باشید، آسان نیست، بنابراین مهم است که از خودتان نیز مراقبت کنید و کمک بگیرید.

“یکی از احساسات الهام بخش درباره مرگ که مدام به آن بازمی گردم، داستانی درباره پسر کوچکی است که درگذشت. مادر پسر کوچک دعایی را خواند: “سام عزیز، ممنون از افتخار مادرت بودن. خیلی خوش گذشت. دوستت دارم لطفا برای ما دعا کنید.»

من به این داستان باز می گردم زیرا از این طرز تفکر درباره مرگ قدردانی می کنم. امیدوارم در مواجهه با مرگ یکی از عزیزانم بتوانم به این درجه از آرامش و تفاهم برسم. به نظر من سالم است.” – مارک استیبیچ، دکترا

جنبه های معنوی و وجودی مرگ و مردن

نیازهای مذهبی و معنوی در طول فرآیند مرگ بسیار فردی خواهد بود، اما حتی کسی که در طول زندگی خود با مذهب یا معنویت درگیر نشده است ممکن است در مواجهه با مرگ عمیق‌تر به این مفاهیم فکر کند. 

وقتی در مورد اندیشیدن به زندگی در سطحی بزرگتر صحبت می کنیم، از آن به عنوان تفکر وجودی یا گاهی اوقات بحران وجودی یاد می شود. هر گونه تغییر یا ضربه بزرگ ، از جمله بیماری یا جراحت جدی، مرگ و سوگ، می تواند این افکار و احساسات را ایجاد کند.

جنبه‌های روحی و وجودی روند مردن و سوگواری طبیعی است، اما می‌تواند شدید، طاقت‌فرسا و ناراحت‌کننده نیز باشد.  ممکن است در حالی که برای بررسی زندگی خود و برنامه‌ریزی برای مرگ خود مسابقه می‌دهند، احساس ناامیدی داشته باشد یا گویی زمان در حال اتمام است.

آنها ممکن است به تصمیماتی که در زندگی خود گرفته اند فکر کنند، انتخاب های خود را زیر سوال ببرند و در مورد چیزهایی که گفته اند یا انجام داده اند با احساس گناه دست و پنجه نرم کنند. آنها ممکن است بپرسند “اگر چه؟” و سعی کنید تصور کنید که زندگی آنها چگونه ممکن است متفاوت باشد. 

بسته به باورهای معنوی و مذهبی، یک فرد ممکن است تمایل داشته باشد که به قدرت برتر خود نزدیکتر شود. آنها ممکن است بخواهند بیشتر در مراسم مذهبی شرکت کنند یا یک رهبر معنوی برای ارائه راهنمایی و آرامش به آنها مراجعه کند. 

از سوی دیگر، اگر در مورد مرگ خود با خشم دست و پنجه نرم می کنند، ممکن است احساس کنند از مرکز معنوی خود دور شده اند و تمایلی به انجام اعمال مذهبی خود نداشته باشند. اگر دین شخصی سنت هایی برای افراد در حال مرگ دارد، ممکن است بخواهند در آنها شرکت کنند.

آنها همچنین ممکن است بخواهند در مورد چگونگی بازتاب زندگی معنوی آنها در طول فرآیند مرگ و دوره پس از آن بحث کنند. نیازهای روحی و وجودی افرادی که از عزیزان در حال مرگ مراقبت می کنند نیز باید در نظر گرفته شود.

همانطور که شخصی که در حال مرگ است ممکن است از رهبران مذهبی یا متون تسلیت طلب کند، کسانی که از آنها مراقبت می کنند ممکن است از ارتباط با جامعه معنوی یا مذهبی خود سود ببرند.

جنبه های عملی مرگ و مردن

اگرچه ممکن است در ذهن کسی مهم نباشد، پرداختن به جنبه های عملی مرگ، مرگ، و اندوه بخش مهمی از این فرآیند است. همچنین یکی از مواردی است که می توانید از قبل برای آن برنامه ریزی کنید.

مردم اغلب در مورد برنامه‌های پایان زندگی، وصیت‌نامه‌های زندگی و ترتیبات تشییع جنازه صحبت نمی‌کنند، اما اینها عناصری از روند مرگ هستند که می‌توانید مدت‌ها قبل از نیاز به آنها بحث کنید.

هنگامی که شما و عزیزانتان آشکارا در مورد ترجیحات خود صحبت کردید، می توانید افراد حرفه ای مانند حسابداران، مدیران تشییع جنازه، وکلا، پزشکان و سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی را درگیر کنید تا اطمینان حاصل کنید که خواسته های شما برآورده می شود.

در حالی که مکالمه و مستندات درگیر می تواند بسیار زیاد باشد، و الزامات به محل زندگی شما بستگی دارد، منابع زیادی برای کمک به شما برای شروع وجود دارد. هنگامی که کار انجام شد، امیدواریم که در زمان رسیدن به آن چیزی که برای آسان‌تر کردن این فرآیند نیاز دارید، مطمئن شوید.

راه‌اندازی سیستمی از دوستان، همسایگان و پشتیبانی جامعه تضمین می‌کند که برای زمانی که با عزیزتان باقی مانده‌اید، آماده باشید. ذهن شما احتمالاً در این مدت از فکر خرید لباس‌های شسته شده و مواد غذایی دور خواهد بود، اما این نگرانی‌های عملی هنوز باید برطرف شوند.

داشتن کسی که در نظافت و آماده سازی غذا کمک کند، به شما این امکان را می دهد که زمان و انرژی خود را بر روی بودن با عزیزتان در روزهای آخر زندگی متمرکز کنید.

سخن پایانی

همه ما تجربه هایی با مرگ خواهیم داشت، اما همه ما مرگ و مردن را به یک شکل تجربه نخواهیم کرد. تجارب منحصر به فرد ما حتی ممکن است با افزایش سن تغییر کند و بیشتر با مرگ مواجه شویم.

اینکه چه احساسی نسبت به مرگ داریم، چه چیزی در طول فرآیند مردن به آن نیاز خواهیم داشت و چه چیزی می خواهیم، ​​و نحوه سوگ ما هنگام از دست دادن کسی که دوستش داریم، تحت تأثیر باورها و تجربیات ما است.

آنچه مهم است بدانید این است که بسیاری از جنبه های فیزیکی، عاطفی و معنوی مردن که ناراحت کننده و گیج کننده هستند، در واقع طبیعی هستند.

در حالی که همیشه نمی‌توانید شرایط را کنترل کنید یا حتی نمی‌توانید با اطمینان بدانید که در یک موقعیت چه واکنشی نشان خواهید داد، جنبه‌هایی از روند مرگ وجود دارد که شما و خانواده‌تان می‌توانید برای آن برنامه‌ریزی کنید.

بحث در مورد ترجیحات خود برای مراقبت از پایان زندگی، راه اندازی یک شبکه حمایتی، و ارتباط با جامعه معنوی خود، همه راه هایی هستند که می توانید به خودتان قدرت دهید تا آشکارا و صادقانه با مرگ روبرو شوید.

چه در حال رویارویی با مرگ و میر خود باشید و چه از عزیزی که در حال مرگ است مراقبت می کنید، همچنین مهم است که به یاد داشته باشید که لازم نیست این کار را به تنهایی انجام دهید. علاوه بر دوستان و خانواده شما، مشاوران سوگ، گروه های حمایتی، جوامع مذهبی و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی نیز می توانند منابع و پشتیبانی را ارائه دهند.

منبع

How to Deal With Death and Dying as You Age

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *