اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) یک اختلال عصبی رشدی است که بر عملکرد اجرایی، کنترل تکانه و تمرکز فرد تأثیر می گذارد. اگرچه علائم ADHD می تواند رفتاری باشد، اما این یک تفاوت مغزی است که فرد با آن متولد می شود. در این مقاله راجع به تست های بیش‌فعالی بزرگسالان صحبت میکنیم.
بر اساس کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5)، ADHD با نوع بی توجه، نوع بیش فعال- تکانشی، یا نوع ترکیبی مشخص می شود.
علائم ADHD نوع بی توجه عبارتند از:
- اشتباهات ناشی از بی دقتی در انجام وظایف
- مشکل در حفظ توجه به کارهای غیر ارجح
- مشکل در حفظ تمرکز هنگام صحبت مستقیم
- عدم انجام وظایف
- بی سازمانی
- اجتناب از کارهایی که نیاز به تلاش زیاد دارند
- گم کردن وسائل
- حواسپرتی
- فراموشی
علائم ADHD نوع بیش فعالی- تکانشی عبارتند از:
- بی قراری
- بلند شدن از صندلی در زمان های نامناسب
- دویدن یا کوهنوردی در زمان های نامناسب
- ناتوانی در کار یا بازی بی سر و صدا
- حرکت به گونه ای که گویی «با موتور هدایت می شود»
- پرحرفی
- فرد قبل از اینکه سوال تمام شود پاسخ میدهد
- ناتوانی در انتظار نوبت
- قطع مکالمات
این علائم معمولاً در اوایل دوران کودکی ظاهر می‌شوند، در عملکرد اختلال ایجاد می‌کنند و به مسائل پزشکی دیگر یا تشخیص سلامت روان نسبت داده نمی‌شوند. برای تشخیص ADHD ، باید شش یا بیشتر از علائم ADHD نوع بی توجه، بیش فعالی- تکانشی نوع ADHD یا هر دو را داشته باشید.
دلایل انجام تست بیش‌فعالی در بزرگسالان
افراد مبتلا به ADHD با تفاوت های مغزی با افرادی که ADHD ندارند متولد می شوند. با این حال، این علائم ممکن است تا اواخر زندگی ظاهر نشود. این می تواند زمانی رخ دهد که افراد مبتلا به ADHD علائم خود را به دلیل تأثیرات محافظتی مانند سازماندهی والدین یا ضریب هوشی بالا پنهان می کنند. یا تشخیص اشتباه با بیماری دیگری مانند اضطراب وجود دارد .
وقتی فردی علائم ADHD خود را پنهان می کند، ممکن است تا بزرگسالی تشخیص داده نشود. تفاوت‌های رشد عصبی اغلب در دوران کودکی ظاهر می‌شوند، اما اگر فردی بتواند علائم خود را جبران کند، ممکن است تا زمانی که بزرگ‌تر نشده باشد، علائم را نشان ندهد.
گاهی اوقات، زمانی که شخصی برای مدت طولانی جبران کرده است، به جایی می رسد که استراتژی های پوشاندن او دیگر موثر نیست و دیگر نمی تواند مشکلات خود را پنهان کند.
برای بسیاری از افراد، همه‌گیری کووید-19 منجر به افزایش سطح استرس شد که در توانایی آنها برای جبران مشکلات توجه یا ناکارآمدی اجرایی اختلال ایجاد کرد. علاوه بر این، کار از خانه چالش اضافه زندگی در محل کار و داشتن آزادی بیشتر در ساختار روز را ایجاد کرد. بسیاری از بزرگسالان افزایش استرس، دشواری بیشتر در تصمیم‌گیری و مشکلات روانی بیشتری را نسبت به قبل از همه‌گیری گزارش کردند. این امر منجر به افزایش جستجوی خدمات و ارزیابی‌ها شد.
از آنجایی که بسیاری از ADHD به عنوان یک تشخیص دوران کودکی فکر می کنند، تشخیص آن در بزرگسالی می تواند چالش برانگیز باشد. بزرگسالان ممکن است علائم خود را به افسردگی نسبت دهند ، بدون اینکه متوجه باشند که ADHD دارند. با این حال، تست و ارزیابی برای بزرگسالان مبتلا به بیش‌فعالی تشخیص داده نشده در دسترس است.
چه تست هایی برای بیش‌فعالی بزرگسالان وجود دارد؟
تشخیص ADHD در بزرگسالی می تواند چالش برانگیز باشد زیرا علائم در کودکان در مقایسه با بزرگسالان متفاوت است و بسیاری از متخصصان در درجه اول کودکان را تشخیص می دهند. برای مثال، بزرگسالان ممکن است به اندازه کودکان علائم بیش فعالی را نشان ندهند یا ممکن است بیش فعالی را به شکل افکار مسابقه ای به جای حرکات بدن تجربه کنند.
چندین معیار وجود دارد که پزشکان می توانند برای ارزیابی بزرگسالان از نظر ADHD استفاده کنند:
- تست توجه متغیر (TOVA): TOVA توانایی شما را در انجام یک کار غیر ترجیحی اندازه گیری می کند و مهارت های توجه شما را در زمان واقعی ارزیابی می کند. این عملکرد شما را با دیگرانی که ADHD دارند و ندارند مقایسه می کند. گاهی اوقات TOVA بی نتیجه است، یا فردی که مشکل توجه دارد می تواند عملکرد خوبی داشته باشد زیرا آنها جبران می کنند. بنابراین TOVA معمولا به خودی خود داده نمی شود.
- مقیاس رتبه بندی ADHD بزرگسالان کانرز (CAARS): CAARS مقیاس درجه بندی است که توجه، کنترل تکانه و بیش فعالی را می سنجد. تعیین می کند که آیا علائم شما با ADHD سازگار است یا خیر. یک مقیاس خودگزارشی و یک مقیاس ناظر وجود دارد که کسی که شما را به خوبی می شناسد می تواند آن را تکمیل کند.
- مقیاس خودگزارشی ADHD بزرگسالان (ASRS): ASRS یکی دیگر از معیارهای خودگزارشی است که تعیین می کند علائم شما چقدر با معیارهای تشخیصی DSM برای ADHD مطابقت دارند.
- فهرست رتبه‌بندی رفتار عملکرد اجرایی-نسخه بزرگسالان (BRIEF-A): BRIEF-A به جنبه‌های مختلف عملکرد اجرایی، مانند توانایی شما برای پیگیری وظایف، جابه‌جایی بین فعالیت‌ها، سازماندهی متعلقات یا افکار، و یادآوری مهم‌ها می‌پردازد. اطلاعات مشکلاتی که شما دارید را با افراد هم سن و سال خود مقایسه می کند تا مشخص شود که آیا کمبود وجود دارد یا خیر.
- مقیاس رتبه‌بندی ADHD بزرگسالان بارکلی (BAARS): BAARS مشابه CAARS است و از داده‌های گزارش خود و مشاهده‌گر برای اندازه‌گیری علائم شما در مقایسه با معیارهای تشخیصی DSM برای ADHD استفاده می‌کند.
- ارزیابی‌های شناختی : اگرچه توانایی‌های شناختی شما به تنهایی تعیین نمی‌کند که آیا شما ADHD دارید یا نه، اما می‌تواند به تعیین نقاط قوت و ضعف شما کمک کند و به برنامه‌ریزی درمان کمک کند.
بعد از اینکه تشخیص داده می شوید چه اتفاقی می افتد؟
اگر معیارها را برآورده کنید و به ADHD مبتلا هستید، پزشک معالج شما باید گزینه‌های درمانی و توصیه‌هایی را در اختیار شما قرار دهد. بسیاری از سازمان ها منابع و آموزش رایگان در مورد ADHD ارائه می دهند که می تواند به شما در درک علائم خود کمک کند و شما را با منابع پشتیبانی در تماس قرار دهد. این منابع همچنین می توانند به عزیزان شما در درک تشخیص شما کمک کنند.
بسته به نیازها و ترجیحات خود، ممکن است از خدمات رواندرمانی برای کمک به مدیریت علائم خود یا درمان هر گونه تشخیص دیگری که ممکن است علاوه بر ADHD داشته باشید بهره مند شوید. پزشک معالج همچنین ممکن است دارویی را برای مدیریت علائم شما توصیه کند. می توانید سوالاتی بپرسید و تعیین کنید که چه گزینه های درمانی برای شما مناسب است.
اگرچه جستجوی حمایت برای ADHD تشخیص داده نشده در بزرگسالی می تواند چالش برانگیز یا ترسناک باشد، پشتیبانی در دسترس است و هیچ وقت برای ارزیابی دیر نیست.